เสื้อสเวตเตอร์ชุดที่สองส่งถึงร้านสหกรณ์แล้ว ยอดขายยังดีมาก
แต่ก็เหมือนกับการล่าสัตว์ครั้งก่อน ไม่มีค่าบุญเพิ่มอีกเลย
หลินหว่านก็สรุปประสบการณ์ได้ว่า หากอยากได้คะแนนบุญจากคนคนหนึ่งหลายครั้ง จะต้องให้ความช่วยเหลือเขาในด้านที่แตกต่างกัน
ส่วนปริมาณของคะแนนบุญที่ได้ ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นช่วยเขาได้มากแค่ไหน
ดังนั้น หากอยากได้คะแนนบุญเพิ่มขึ้น ก็ต้องพัฒนาโครงการใหม่ หรือไม่ก็ขยายทีมงาน
ตอนนี้วิธีที่เห็นผลเร็วที่สุดคือเพิ่มจำนวนคนถักสเวตเตอร์
เรื่องนี้ไม่ยาก ผู้หญิงบ้านนอกส่วนใหญ่ทำงานนี้เป็นอยู่แล้ว ต่างกันแค่ความเร็วเท่านั้น
ดังนั้น เธอจึงรับสมัครคนเพิ่มอีกห้าคนเข้าร่วมทีม
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านได้ข่าวก็โกรธแทบระเบิด "ไอ้เด็กอกตัญญู คิดแต่จะเข้าข้างคนนอก ฉันเป็นป้าของมันนะ..."
"หุบปาก!" ผู้ใหญ่บ้านทุบโต๊ะเสียงดัง "ต่อไปเรื่องบ้านซือเหนียน แกอย่าไปยุ่งอีก"
"ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้? ฉันเป็นป้าของมัน ต่อให้พูดยังไงมันก็ไม่ควรทำมาหากินโดยไม่ชวนฉัน"
"ตอนแกยกมือตีหลินหว่าน แกคิดอะไรอยู่?"
"ฉันก็โดนมันทำให้โมโหแทบตายนี่นา! อีกอย่าง ก็ไม่ได้ตีโดนสักหน่อย คนในครอบครัวเดียวกัน จะจองเวรจองกรรมกันไปทำไม?"
"แกก่อเรื่องอีก ก็ไม่ใช่คนในครอบครัวกันแล้ว"
"แกพูดว่าอะไรนะ?"
"ออกไปทำตัวน่าอายอีกที ก็หย่า"
"แกกล้าเหรอ? ฉันอยู่กับแกมาครึ่งชีวิต ให้กำเนิดลูกหลาน ดูแลบ้านเรือน แล้วแกจะหย่ากับฉันเพราะจิ้งจอกนอกบ้านงั้นเหรอ? แกยังมีหัวใจเป็นคนหรือเปล่า?"