"ฉันดูดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังจะมองไม่เลิกอีก" หลินหว่านใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบที่หน้าอกเขาเบาๆ
"สวย"
หลู่ซือเหนียนหน้าแดงวาบราวกับไฟเผา รีบปล่อยเธอแล้วไปลากแคร่เลื่อนหิมะ
แต่ที่หน้าอกกลับรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ความรู้สึกเสียวแปลบๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว
สองคนเล่นกันอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งมีเด็กๆ มากลุ่มใหญ่มาล้อมดู จึงได้กลับบ้าน
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับแต้มบุญยี่สิบแต้ม..."
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับแต้มบุญยี่สิบแต้ม..."
พอตกบ่ายแก่ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกสองครั้ง
เสื้อไหมพรมเพิ่งส่งไปได้วันเดียว ก็ขายออกไปสามตัวแล้ว นี่เป็นข่าวดีทีเดียว
หลินหว่านรีบหยิบเส้นไหมพรมออกมา ส่งให้คนที่เคยช่วยกันถักก่อนหน้านี้ และจ่ายค่าแรงให้ครบถ้วน
"ตายแล้วๆ ช่วยหยิกฉันที ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่าเนี่ย? แค่สัปดาห์เดียวก็ได้เงินสี่หยวนแล้ว แบบนี้ทั้งเดือนก็เท่ากับคนงานชั่วคราวในโรงงานที่เมืองเลยนะ"
ป้าลี่ดีใจจนน้ำตาไหล
คนอื่นๆ ก็ดีใจจนพูดไม่รู้เรื่อง แม้คนที่ถักช้าจะได้แค่สองหยวน แต่พวกเธอก็ยังดีใจสุดๆ เพราะนี่เป็นเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
"ต่อจากนี้ทุกคนก็ถักอย่างสบายใจได้เลย ไม่ต้องรอผลงานของคนอื่น เส้นไหมหมดก็มาหาฉันได้ และเมื่อไหร่ที่จะเปลี่ยนลวดลาย ฉันจะมาแจ้งให้ทุกคนทราบอีกที"
หลินหว่านประกาศพร้อมรอยยิ้ม คนที่ถักเร็วสองสามคนตาเป็นประกายทันที