“เดี๋ยวก็เลือกตอนนี้แหละ” หลินหว่านเอ่ยพลางส่งบิสกิตให้เขา “พวกเราทุกคนช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย ถ้ายาในตะกร้าใบนี้มีปัญหาอีก ต้องให้เขารับผิดชอบ”
แววตาของเจ้า ต้าโย่งฉายแววอาฆาต แต่ก็ทำได้แค่กลั้นโทสะ พยุงตัวขึ้นอย่างชุลมุน แล้วทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ เก็บยา
พอดีตอนนั้น ซุนปั๋วเหวินกลับมาจากข้างนอก “เป็นอะไรกัน?”
จู่ ๆ เจ้า ต้าโย่งก็เหมือนพบที่พึ่งพิง รีบร้องไห้ฟ้องร้องทันที “หัวหน้าซุนคะ คุณต้องช่วยตัดสินใจให้ผมด้วยนะ สหายหลินหว่านเอางานของเธอมาผลักให้ผมทำ ผมไม่ยอม เธอก็สั่งหมาให้มากัดผม”
หลินหว่านแทบไม่รู้จะตอบโต้ยังไง วิชาพลิกขาวเป็นดำของเขานี่เก่งกว่าหลี่ซิ่วซิ่วอีกแล้วนะ
ผู้ชายตัวโต ๆ ทำไมร้องไห้ได้น่าสมเพชขนาดนี้วะ?
“สหายเจ้า ต้าโย่ง คุณคิดให้ดี ๆ ก่อนพูดนะ ที่นี่ไม่ใช่มีคุณคนเดียว ตั้งหลายคนเห็นอยู่”
“คุณเป็นศิษย์ปิดประตูของหัวหน้าซุน ใครจะกล้าขัดใจคุณแล้วพูดแทนผมล่ะ? แต่ผมก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะให้คุณมารังแกได้ง่าย ๆ ผมต้องกล้าต่อสู้กับคนเลวอย่างคุณ กล้าพูดความจริงออกมา
ผมเชื่อว่าหัวหน้าซุนต้องอยู่ข้างความถูกต้อง ให้ความยุติธรรมกับผมแน่นอน”
เจ้า ต้าโย่งส่งสายตาเยาะเย้ยให้หลินหว่านหนึ่งที ไม่รู้ว่าเธอจะเห็นหรือเปล่า
เขาทำงานที่นี่มาสองปีกว่า ๆ ยังไงก็ต้องมีสายสัมพันธ์ดีกว่าหลินหว่านที่เพิ่งมาได้ไม่กี่วัน
แถมถ้าเขาพูดแบบนี้ออกมาแล้ว ต่อให้มีคนจะเข้าข้างหลินหว่าน ก็ต้องโดนสงสัยว่าหวังจะเอาใจหัวหน้าซุน