“มีความคืบหน้าไหม?” ซุนปั๋วเหวินเห็นเขาก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“อืม ทางมณฑลส่งคณะสอบสวนลงมาตรงๆ เลย จับพวกมันได้ทั้งรัง ขุดของเก่าที่ยังไม่ได้รีบขายออกมาเพียบ แถมยังเจอสถานีวิทยุสื่อสารอีกหนึ่งชุด”
“สถานีวิทยุ? เรื่องนี้เข้าข่ายร้ายแรงแล้วนะ” ซุนปั๋วเหวินสีหน้าเคร่งขรึมลง
“ใช่แล้ว ทางข้างบนให้ความสำคัญมาก นายลองทายสิ วังของพวกมันอยู่ที่ไหน”
“ฉันจะไปเดาได้ยังไง”
“ก็อยู่ในซอยหลังสถานีตำรวจนั่นแหละ อยู่ในที่มืดที่ไม่มีใครนึกถึง เพราะงั้นถ้าไม่ใช่พวกนายให้ขอบเขตคร่าวๆ มา ในเวลาสั้นๆ แบบนี้จับไม่ได้หรอก ครั้งนี้พวกนายได้ผลงานใหญ่เลยนะ”
“ปิดคดีแล้วหรือยัง”
“ยังไม่เร็วขนาดนั้น คนที่พัวพันเยอะเกินไป ต้องสืบอีกพักใหญ่ ฉันมาหาเพื่อให้นายๆ วางใจได้แล้ว ตอนนี้พวกนายปลอดภัยแล้ว”
“งั้นก็ดี”
เฉา ตงเลี่ยงมาเร็วไปเร็ว ซุนปั๋วเหวินกลับครุ่นคิดอยู่คนเดียว
“หว่านหว่าน นายว่า เราปลอดภัยจริงๆ แล้วเหรอ?”
“ยังระวังไว้ก่อนดีกว่า เผื่อยังมีปลาที่หลุดแหไปอีก”
หลินหว่านไม่ได้รับแต้มบุญตอบกลับจากระบบ แปลว่าเรื่องนี้ยังไม่จบลงแค่นี้แน่นอน
หรืออีกนัยหนึ่ง ยังจับตัวการสำคัญไม่ได้
ถึงพวกเขาจะรายงานเรื่องนี้ไปอย่างระมัดระวังแล้วก็เถอะ แต่จะเอาอะไรแน่ได้?
“ที่นายพูดก็ถูก เราเลิกงานก็กลับบ้าน อย่าไปไหนมาไหนให้วุ่นวาย”
“ได้ ฟังอาจารย์”
อันที่จริง มีท่าเสวี่ยอยู่ด้วย หลินหว่านไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองเลย
เนื่องจากซุนปั๋วเหวินยอมเลิกงานแล้วกลับบ้าน พวกเขาก็ไปด้วยกันได้พอดี ความปลอดภัยของทั้งสองคนก็มีหลักประกัน
คืนนั้น หนูน้อยขุมทรัพย์กลับมาพร้อมโสมอายุห้าสิบปีต้นหนึ่ง คุณภาพดีเลิศ วางอยู่ในกล่องกำมะหยี่ที่ทำอย่างประณีตงดงาม