"กลับไปทำงานของเธอเถอะ เรื่องของตัวเองยังจัดการไม่จบ กลับไปยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง"
ผู้ใหญ่บ้านรำคาญคนแบบเธอที่ทำอะไรก็ไม่เป็นเรื่อง เป็นได้แค่ก่อเรื่องวุ่นวายทั้งวัน จึงไม่ให้สีหน้าดีๆ กับเธอแน่นอน
หลี่ซิ่วซิ่วยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ตัวสั่นไปทั้งร่าง
"ทำไมล่ะ? หลินหว่านมีสิทธิ์อะไร? สาวตาบอด คนที่ไม่มีใครเอา อย่างกับขยะ ทำไมโชคดีถึงตกเป็นของเธอตลอด?"
หลี่ซิ่วซิ่วไม่สนใจว่าผู้ใหญ่บ้านยังอยู่ หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาโทรหาหลี่เจี้ยนกั๋วทันที
"พ่อ หลินหว่านหางานได้แล้ว พ่อให้เธอยกงานให้หนูสิ"
"หนูไม่อยากทำงานนาไปวันๆ หนูจะตายอยู่แล้ว"
"อะไรนะ? เธอหางานได้? งานอะไร?" หลี่เจี้ยนกั๋วตะโกนเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ
หลายวันมานี้เขาวิ่งวุ่นหาคู่ที่เหมาะสมให้หลี่ซิ่วซิ่ว
แต่คนที่ยอมรับก็เป็นพวกเมียตาย หรือไม่ก็แก่มาก ไม่มีสักคนที่ฐานะเสมอกัน
ถ้าเธอหางานได้จริง แม้จะต้องอยู่ต่างจังหวัดชั่วคราว ก็ยังดีกว่าอยู่ในชนบททำงานนา
"หนูไม่รู้ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า งานและข้าวของเธอย้ายออกไปหมดแล้ว เรื่องนี้ไม่ปลอม"
ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วมองเธอ
เคยเห็นคนหยิ่ง แต่ไม่เคยเห็นคนหยิ่งขนาดนี้
หางานในปักกิ่งไม่ได้ พอมาอยู่ชนบทก็ยังไม่ยอมแพ้อีก
เขาไม่สนใจหลี่ซิ่วซิ่ว ลุกขึ้นเดินออกไป
เขาต้องไปเตือนหลู่ซือเหนียน คนนี้ความคิดไม่ดี ต้องระวังไว้
คืนนั้น หลู่ซือเหนียนมาหาหลินหว่าน สีหน้าแย่มาก
"หลี่ซิ่วซิ่วโทรกลับบ้าน ต้องการงานของเธอ"