หลานชายที่เฝ้ามองจนโต คุณตากู้จะไม่รู้ใจเขาได้อย่างไร?
ถอนหายใจอีกครั้ง “หว่านหว่านเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเธอ เธอไม่ควรทำแบบนี้”
“คุณปู่ ผมไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย แค่ให้เธอผ่อนปรนให้ฉู่ซินหลานหน่อย ก็เพื่อให้ครอบครัวได้อยู่กันอย่างสงบสุขไม่ใช่หรือ?”
“เธอมีสิทธิ์อะไรต้องผ่อนปรนให้ฉู่ซินหลาน?”
กู้ซิงฉือชะงัก หากเป็นกู้หนิงหนิง เขาจะไม่เลือกแบบนี้แน่นอน
แต่จะกลับไปเกลี้ยกล่อมฉู่ซินหลานต่างหาก “หนิงหนิงยังเด็ก ไม่รู้จักคิด เธอเป็นพี่สะใภ้ ก็ควรจะผ่อนปรนให้น้องหน่อย”
แต่เมื่อมาเป็นหลินหว่าน เขากลับเอนเอียงไปอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ
“หว่านหว่านเป็นผู้หญิง และแต่งงานออกไปแล้ว ต่อให้กลับมาที่ตระกูลกู้ ก็ไม่ส่งผลต่อผลประโยชน์ของเธอ”
คำพูดของคุณตากู้ราวกับมีดที่กรีดลงกลางหัวใจกู้ซิงฉือโดยตรง
“คุณปู่ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”
“เธอคิดยังไงไม่สำคัญ หว่านหว่านเป็นหลานสาวฉัน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกู้ ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องทนรับความอยุติธรรม”
เห็นว่าคุณตากู้โกรธจริงๆ กู้ซิงฉือก็รู้สึกหวาดหวั่น “คุณปู่ ผมผิดไปแล้ว”
“คำพูดนี้ เธอควรไปพูดกับหว่านหว่านเอง”
“ผม……”
กำปั้นของกู้ซิงฉือค่อยๆ กำแน่น นี่คือให้เขาไปขอโทษงั้นหรือ? ให้ขอโทษสาวบ้านนอกคนหนึ่งงั้นหรือ? เป็นไปได้ยังไง?
คุณตากู้โบกมืออย่างเหนื่อยล้า “เธอกลับไปได้แล้ว อย่าไปรบกวนหว่านหว่านอีก ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่หน้ากัน”
“ครับคุณปู่ ผมจำไว้แล้ว”