หลังจากอ่านหนังสือรับรองฉบับนั้น ความโกรธในแววตาคุณตากู้ก็วาบผ่านไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ยิ้มตาหยีขึ้นมา "เธอชื่อหว่านหว่านใช่ไหม? ดูสิ ปู่ย่าอายุมากแล้ว นั่งรถไฟมาครึ่งวัน เอวแก่ๆ นี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ปู่เห็นลานบ้านเธอกว้างขวางดี พอจะจัดห้องให้พวกเราพักสักหน่อยได้ไหม?"
หลินหว่านขมวดคิ้ว ยายแก่นี่จะมาขอพึ่งพิงเธอหรือ? ไม่มีทางเด็ดขาด
"ฉันจะโทรหาประธานกู้ ให้เขามารับพวกท่าน"
"ฉันไม่อยากเห็นไอ้หนูนั่นหรอก เห็นทีไรความดันขึ้นทุกที โอย ไม่ไหวแล้ว ฉันหน้ามืด" คุณตากู้กุมหน้าอกแล้วหมอบลงกับโต๊ะ
คุณยายกู้รีบเข้าไปประคอง "ตาแก่ เธอเป็นอะไรไป อย่าทำให้ฉันตกใจสิ"
ร้องเรียกไปพลาง ก็แอบชำเลืองมองหลินหว่านไปพลาง
การแสดงฝืดๆ แบบนี้ แทบไม่อยากดูเลยจริงๆ
"พวกท่านจะพักก็ได้ แต่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน ส่วนค่าอาหารคิดแยกต่างหาก"
"จ่าย เราจ่าย" คุณตากู้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
หลินหว่านแทบอยากกลอกตาให้ขึ้นฟ้า
คุณยายกู้หยิบซองเอกสารออกจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว "ให้เธอ ทั้งหมดนี้เป็นของเธอ"
หลินหว่านเปิดดูด้วยความอยากรู้ ข้างในเป็นคูปองสารพัดชนิด ใช้ได้ทั่วประเทศ ที่สำคัญยังมีสมุดบัญชีเงินฝากอีกเล่ม มียอดเงินสองหมื่นหยวน
อีกทั้งยังมีห่อผ้า ข้างในเป็นชุดเครื่องประดับศีรษะทองฝังหยกทั้งชุด
"หว่านหว่าน ช่วงหลายปีมานี้เธอต้องทนลำบากมาก" คุณยายกู้เช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ครอบครัวเราไม่เห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาว เธอมีอะไร พี่ชายเธอก็มีสิ่งนั้น เธอมีครบทุกอย่าง เราสะสมไว้ให้เธอทั้งหมด ชุดเครื่องประดับนี้เป็นสินเดิมของเธอ ตอนนี้ยังใส่ไม่ได้ เก็บไว้ก่อน แล้วส่งต่อให้ลูกหลานในภายภาคหน้า"