หลินหว่านเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างเงียบๆ
บางที ในโลกนี้อาจจะมีความรักที่จริงใจอยู่จริง ๆ เพียงแต่ว่าเธอพบเจอมันน้อยเกินไป จนไม่กล้าที่จะเชื่อมั่นอีกต่อไป
เพราะเธอเคยทุ่มเทหัวใจให้ใครคนหนึ่งมาแล้ว แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการวางแผนร้ายและการทรยศ
คุณตาคุณยายตระกูลกู้อยากจะอยู่ ก็ให้พวกเขาอยู่เถอะ นับเสียว่าเป็นเพื่อนบ้านเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง
ส่วนเรื่องที่จะมองพวกเขาเป็นคนในครอบครัว หลินหว่านทำไม่ได้จริง ๆ
หลังจากกู้ซิงฉือออกจากบ้านของหลินหว่าน เขาก็รีบโทรหากู้หมิงหยวนทันที "พ่อครับ ปู่ย่าไปพักอยู่ที่บ้านของหลินหว่านแล้ว"
"ไปอยู่แล้วเหรอ? ทำไมไม่ห้ามไว้บ้างล่ะ?"
"ผมจะห้ามได้ยังไงล่ะครับ ยังไม่ทันจะพูดอะไรเลย โดนตีเลย ถ้าผมไม่วิ่งหนีทัน ขาคงหักไปแล้ว" กู้ซิงฉือในที่สุดก็เจอคนที่บ่นด้วยได้ ถึงกับพูดเกินจริงไปหน่อย
กู้หมิงหยวนเงียบไปอยู่ครู่ใหญ่ เขารู้ดีกว่าคนอื่น ๆ ว่าคุณปู่คุณยายรักกู้ซิงฉือมากแค่ไหน เรียกได้ว่าอยากได้ดาวก็ไม่ยอมเด็ดพระจันทร์ให้
ตอนนี้ กลับตีเขาเพื่อหลินหว่านงั้นเหรอ?
ดูท่าจะประเมินเด็กนั่นต่ำไปจริง ๆ
"จับตาดูมันให้ดี อย่าให้มันเล่นแง่ได้"
"ผมจะจับตาดูยังไงล่ะครับ แม้แต่สนามหญ้ายังเข้าไปไม่ได้เลย" กู้ซิงฉืออดบ่นไม่ได้ "อีกอย่าง ปู่ย่าทะนุถนอมมันเหมือนแก้วตาดวงใจ ผมจะไปทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ ข้างหลัง ไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?"
"พอได้ ฉันไม่ได้สั่งให้แกทำอะไร แค่ให้ระวังมันไว้ก็พอ"