หลี่ซิ่วซิ่วกัดฟันจ้องเขาด้วยความโกรธ
ก่อนลงชนบท หลี่เจี้ยนกั๋วกำชับกำชาเธอเป็นร้อยครั้งว่า ห้ามแต่งงานในชนบทเด็ดขาด
เพราะถ้าแต่งงานแล้ว โอกาสกลับเข้าเมืองก็แทบไม่มีอีกต่อไป
นี่คือเหตุผลที่เธอประกาศยกเลิกหมั้นกับโจวจื้อกังทันทีที่มาถึงกองการผลิตเซี่ยงหยาง
เธอแต่งงานกับใครไม่ได้ เธอต้องกลับเข้าเมือง
แต่ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าไม่รีบหาคนแต่ง เธอคงถูกคนนินทาจนกระดูกสันหลังหักไปแล้ว
เธอกลัวการถูกคนชี้หน้าพูดจาเสียเหลือเกิน
"การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ฉันต้องขอถามพ่อก่อน"
"ได้ ฉันรอได้"
โจวจื้อกังถอยหลังหนึ่งก้าว ปากรับคำ แต่ในใจกลับเยาะเย้ย ฉันรอได้ แต่เธอจะรอไหวเหรอ?
หลี่ซิ่วซิ่วเคยชินกับการพึ่งพาครอบครัว ในสถานการณ์แบบนี้ สิ่งแรกที่เธอนึกถึงคือการโทรหาหลี่เจี้ยนกั๋ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอออกจากบ้านแต่เช้าตรู่เพื่อหลบสายตาคนทั้งหมู่บ้าน เดินเท้าไปที่ไปรษณีย์ในตัวเมือง
"พ่อ..."
วินาทีที่โทรศัพท์ติดต่อได้ ความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวันก็ระเบิดออกมาหมด เธอร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก
"โอ๊ย ลูกรัก แก้วตาดวงใจของพ่อ ลูกอย่าร้องไห้ไปเลย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พูดให้พ่อฟังสิ"
หลี่เจี้ยนกั๋วเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจ ปลอบอยู่นานกว่าจะหยุดเสียงร้องของเธอได้
เมื่อได้ยินว่าหลี่ซิ่วซิ่วถูกซ่งเอ้อโกวรังแก เขาแทบจะทุบโทรศัพท์ทิ้ง
แต่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไปแล้ว ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกคนนินทา
"ซิ่วซิ่ว ช่วงนี้ลูกอย่าเพิ่งออกไปไหน พ่อจะลางานไปหาลูก"
"ได้ พ่อรีบมานะ" หลี่ซิ่วซิ่วในที่สุดก็มีที่พึ่งพิง เช็ดน้ำตาแล้วกลับไปที่พักเยาวชนปัญญาชนเพื่อรอข่าว