หลี่ซิ่วซิ่วเดินตามเขาเข้าไปในตรอกอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา สุดท้ายก็มาถึงลานบ้านทรุดโทรมหลังหนึ่ง
จู่ๆ เธอก็สะดุ้ง "พี่เอ้อโกว นี่ที่ไหนกัน?"
"ที่พักของฉันในตัวเมือง เข้าไปสิ"
"พี่เอ้อโกว ที่บ้านฉันยังมีธุระ กลับก่อนนะ" หลี่ซิ่วซิ่วตั้งสติได้ทันที รีบหันหลังวิ่งหนี
ซ่งเอ้อโกวไม่ได้ไล่ตาม พิงกำแพงลานบ้านอย่างสบายอารมณ์ "ว่าไงนะ เธอแต่งกับผู้ชายขี้แพ้แบบนั้นได้อะไร? อาหารอิ่มท้องสักมื้อก็ไม่รู้จะได้กินเมื่อไหร่ ตอนแรกไม่เห็นมาอยู่กับฉันเลย อย่างน้อยก็ให้เธอกินอิ่มได้"
ฝีเท้าหลี่ซิ่วซิ่วชะงักกะทันหัน แต่ไม่ได้หันกลับไป
เธอเป็นคนหยิ่ง ทุกข์ทนแค่ไหนก็ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร
แต่ซ่งเอ้อโกวมีซาลาเปาไส้หมู ส่วนบ้านเธอมีแต่เตาไฟเย็นเฉียบกับความหิวโหย
คนที่ไม่เคยหิวโหยจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกแบบนั้น พอเห็นของกินเข้าตา ดวงตาแทบจะเปล่งแสงสีเขียว
คิดดูแล้วก็ช่างน่าเวทนา เธอจบมัธยมปลาย เคยเป็นสาวสวยประจำโรงเรียน มีคนมาชอบมากมาย
แต่ตอนนี้ ต้องเอาใจคนเดินเตร็ดเตร่แถวนี้เพื่อแลกกับข้าวอิ่มท้อง ช่างน่าเศร้าเสียจริง!
"มาอยู่กับฉันแล้วจะให้กินอิ่ม" ซ่งเอ้อโกวค่อยๆ เดินเข้าไป กระซิบข้างหูเธอ "ฉันยังไม่รังเกียจว่าเธอเป็นของเหลือใช้ รั้นมากไปก็หมดความหมาย"
หลี่ซิ่วซิ่วยกัดริมฝีปากล่างอย่างแรง จนเกือบจะกัดเลือดออก
ผ่านไปครู่ใหญ่ ร่างที่ตึงเครียดของเธอก็ค่อยๆ คลายลง "ฉันจะไปกับนาย"
ซ่งเอ้อโกวผ่าหน้ายิ้มกว้าง อุ้มเธอขึ้นทันทีแล้วตรงดิ่งเข้าลานบ้าน