หัวหน้าแผนกเจ้าหยิบธนบัตรสองพันหยวนออกจากกระเป๋า วางตรงหน้าหลินหว่าน ทั้งหมดเป็นธนบัตรหงวนหยวนใหม่เอี่ยม
ตาของหลินหว่านเบิกกว้างขึ้นทันที รีบโบกมือปฎิเสธ "นี่ มันมากเกินไปแล้ว ไม่ต้องโอนเพิ่มอีกแล้ว พวกเราชาวบ้านทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน"
ที่นางพูดแบบนี้ ก็เพื่อทดสอบเชิงอยู่
ถ้าหัวหน้าแผนกเจ้า คนนี้ดูถูกนางที่เป็นชาวบ้าน วันนี้ก็คงเป็นการซื้อขายครั้งเดียวจบ
ถ้าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น ต่อไปถ้านางหาของดีได้อีก ก็คงต่อยอดเส้นทางสายนี้ให้กว้างขึ้นได้
มีหนูน้อยขุมทรัพย์อยู่ หลินหว่านไม่เคยกลัวว่ามือจะไม่มีของดี
ถึงซุนปั๋วเหวินจะรู้จักคน ไม่น่าจะแย่ แต่นางต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองก่อนถึงจะวางใจ
หัวหน้าแผนกเจ้าหัวเราะก้อง "เธอไม่รู้อะไร ต้นหลินจือนี้จะเอาไปช่วยใคร ถ้าหากช่วยชีวิตท่านผู้นำคนนั้นได้ เงินสองพันไม่เท่าไหร่ ต่อให้สองหมื่นก็คุ้มค่า"
"คนใหญ่คนโตขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลินหว่านทำเป็นขลาดกลัว ไม่กล้าถามอะไรเพิ่ม "ขอให้ท่านผู้นำอาวุโสหายป่วยเร็ววัน"
"ฉันต้องรีบกลับเดี๋ยวนี้ พอถึงปักกิ่งจะโอนอีกสองพันให้เธอ ห้ามปฏิเสธ" พูดจบหัวหน้าแผนกเจ้าก็วิ่งออกไปนอกประตูแล้ว
"ดูท่า เรื่องนี้คงเร่งด่วนจริง ๆ" หลินหว่านยังทันได้บอกลาก็ไม่ทัน คนหายวับไปแล้ว
"หว่านหว่านเอ๋ย ถ้าต้นหลินจือนี้ใช้ได้จริง เธอก็ได้ต่อยอดขึ้นสวรรค์แล้วนะ" ซุนปั๋วเหวินยิ้มจนริ้วรอยที่หางตาคลี่ออก
"ท่านอาจารย์คิดจะกลับปักกิ่งหรือเปล่า?" หลินหว่านไม่ได้ถามถึงตัวตนของท่านผู้นำอาวุโส