หลี่เอ้อเมากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ความไม่พอใจในใจยังไงก็ต้องก้มหน้ารับ
การลงชนบทก็ลำบากพอแล้ว เขาไปนั่งคุกอีกไม่ได้
แล้วเขาก็ถูกเกินไปด้วย
เรื่องนี้เป็นความผิดของเจ้าหลี่เจี้ยนกั๋วแก่ๆ คนนั้นแท้ๆ เขาไม่ยอมรับเคราะห์แทนใครทั้งนั้น
“สหายหลินหว่าน ผมขอโทษ ผมคิดไปเองชั่ววูบถึงพูดแบบนั้น ที่จริง ก่อนวันนี้ผมไม่เคยเห็นคุณแม้แต่ครั้งเดียว จะไปมีอะไรกับคุณได้ยังไง
รูปกับจดหมายนี่เป็นเจ้าหลี่เจี้ยนกั๋วแก่ๆ คนหนึ่งให้ผมมา บ้านผมจน เขาให้เงินผมยี่สิบบาท ให้ผม...ให้ผมทำลายชื่อเสียงคุณ
เขาอยากบีบให้คุณอยู่ในหมู่บ้านไม่ได้ ต้องกลับไปปักกิ่งเพื่ออ้อนวอนเขา”
หลินหว่านหรี่ตาลงเล็กน้อย หลี่เจี้ยนกั๋วคิดหาทางทุกวิถีทางให้เธอกลับปักกิ่งเพื่ออะไรกัน? หรือยังคิดจะจับเธอแต่งงานกับลูกชายโง่ของรองประธานหวังอีก?
เจ้าแก่คนนี้ชั่วร้ายนัก อยากจะบุกไปทึ้งมันเดี๋ยวนี้เลยจริงๆ
เสียดายที่อยู่ไกลเกินไป ตอนนี้ยังทำไม่ได้
บัญชีนี้ เธอจำไว้แล้ว
“ทุกคนได้ยินกันแล้ว เยาวชนปัญญาชนหลี่พูดอะไรไว้ก่อนหน้านี้ล้วนไม่เป็นความจริง เรื่องนี้อย่าไปนินทากันล่ะ”
หลินหว่านคว้ารูปกับจดหมายจากมือหลี่เอ้อเมา เดินจากไปทันที
อากาศหนาวขนาดนี้ เธอยืนมาเป็นนานแล้ว ใส่เสื้อหนาแค่ไหนก็หนาวอยู่ดี
หลู่ซือเหนียนเดิมทีคิดว่านี่คงเป็นศึกหนัก เตรียมใจจะสู้ยกใหญ่ไว้แล้ว
ไม่คิดว่าภรรยาจะจัดการได้ไม่กี่คำก็จบ
เขายังไม่ทันได้โชว์ฝีมือเลยด้วยซ้ำ
ได้ภรรยาที่เก่งเกินไปแบบนี้ กดดันหนักอยู่นะ