หลู่ซือเหนียนมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม barely perceptible สายตาค่อยๆ เลื่อนจากหลู่หงเหมยไปยังปลอกแขนแดงที่อยู่ตรงหน้า
"สหาย การทำลายครอบครัวคนอื่น ใส่ร้าย ป้ายความผิด ก็ต้องได้รับการตรวจสอบเหมือนกันใช่ไหม?"
"แน่นอน พฤติกรรมแบบนี้เป็นการเสื่อมทรามทางศีลธรรม มีปัญหาเรื่องจิตสำนึก ต้องจัดการอย่างเข้มงวด"
หัวหน้าปลอกแขนแดงกำลังโมโห มองหลู่หงเหมยราวกับมีพิษ
เขามีสถานะอะไร? ปล่อยให้คนบ้าคนหนึ่งหลอกใช้เป็นลูกตุ๊กตา ถ้าพูดออกไปคงต้องโดนหัวเราะเยาะแน่
หลู่หงเหมยไม่ได้สนใจเขาเลย ยังจ้องหลู่ซือเหนียนเขม็ง "พี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สอง ฉันให้โอกาสสุดท้ายกับเธอนะ ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี มิฉะนั้น จะไปซื้อยาแก้เสียใจที่ไหนก็ไม่มี"
"หึ!" หลู่ซือเหนียนส่งเสียงทางจมูก "งั้นก็ดูสิ สุดท้ายใครจะเสียใจ"
"สหาย ลูกสาวฉันสมองไม่ดี ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านวิ่งมาหอบหายใจ รีบโค้งคำนับยื่นบุหรี่ให้ปลอกแขนแดง
ปลอกแขนแดงรับบุหรี่มา สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย "ใครคือลูกสาวแก?"
"หลู่หงเหมย นี่คือใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาลในเมือง และยาที่กินทุกวัน เธอเป็นคนบ้า คำพูดของเธอเชื่อไม่ได้"
"พ่อ ฉันป่วยหรือไม่ป่วย พ่อไม่รู้หรือ? ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อนะ ทำไมพ่อใจร้ายขนาดนี้?" หลู่หงเหมยมองผู้ใหญ่บ้านอย่างไม่อยากเชื่อ "ฉันแค่อยากแต่งงานกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สอง มันผิดอะไร? ฉันแค่อยากมีชีวิตที่ดี ให้ทุกคนอิจฉาฉัน มันผิดอะไร?"