หลู่หงเหมยกินยาแล้ว ไม่นานก็หลับไป
ผู้ใหญ่บ้านเหลือบมองภรรยาที่ยังนั่งอยู่บนพื้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินออกไป
เขามาถึงบ้านหลินหว่านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า "หว่านหว่านเอ๊ย ป้าของเธอเลอะเลือน ไม่ควรพูดคำเหล่านั้น ลุงขอรับผิดแทนเธอ ขอโทษเธอด้วยนะ"
"ลุงคะ ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ป้าก็แค่รักลูกมาก ข้าเข้าใจได้" หลินหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ รอยยิ้มอ่อน ๆ ที่มุมปาก "เพียงแต่ว่า ลูกสาวเป็นของพวกท่าน ข้าไม่มีหน้าที่ต้องช่วยพวกท่านเป็นห่วงเป็นใย ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นศัตรูกับข้าอีก"
"เธอวางใจได้ ลุงจะดูแลหงเหมยให้ดี จะไม่ให้มันมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอเด็ดขาด"
"งั้นก็ดีเลยค่ะ"
หลินหว่านส่งเขาออกไปอย่างสุภาพ
หิมะตกติดต่อกันหลายวัน รอยเท้าสัตว์บนภูเขาจึงเห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ
หลู่ซือเหนียนนำทีมล่าสัตว์ไล่ตามรอยไปเรื่อย ๆ ไม่คิดว่าจะไปเจอฝูงหมูป่าเข้า
หมูป่าถึงห้าตัว ถูกจัดการจนหมดสิ้น
"ท่าเสวี่ยเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ได้มัน วันนี้พวกเราคงเอาชีวิตไม่รอดกันหมดหรอก" อู๋จวินนั่งลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก
"หมูป่าพวกนี้ ส่งให้ป่าไม้หนึ่งตัว กองการผลิตเก็บไว้หนึ่งตัว ที่เหลือขายให้ร้านสหกรณ์ทั้งหมด" หลู่ซือเหนียนเช็ดเหงื่อ วางแผนจัดการซากหมูป่าพวกนี้
อู๋จวินตื่นเต้นจนกระโดดขึ้น "หัวหน้าจูจะต้องดีใจมากแน่ ๆ"
เพราะแวะไปป่าไม้ระหว่างทาง ทำให้เสียเวลาไปพอสมควร ทีมล่าสัตว์กลับมาถึงหมู่บ้านตอนฟ้ามืดแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านเห็นหมูป่าถูกส่งให้ทั้งตัว ยิ้มจนเห็นแต่เหงือกกับฟัน
หลู่ซือเฉินฉุดหลู่ฉางเจิ้งไปอีกด้าน "พ่อ หน้าหนาวแบบนี้เป็นช่วงดีที่สุดสำหรับการล่าสัตว์ ช่วยพูดกับน้องรองให้หน่อยสิ ให้ผมไปด้วยคน พี่น้องร่วมสายเลือดต้องช่วยกันล่าเสือนี่ครับ เงิน ๆ ทอง ๆ จะให้คนนอกหาไปได้ยังไง ไม่ให้คนในครอบครัวมีส่วนบ้าง?"