"ตอนนี้ฉันเป็นประธานคณะกรรมการปฏิวัติเมืองซินหลินแล้ว ดีใจไหมล่ะ?"
หลี่เจี้ยนกั๋วมองหลินหว่านอย่างเย่อหยิ่ง อยากเห็นเธอตกใจกลัว
แล้วก็เข้ามาประจบประแจงเขา
"อ้อ"
สีหน้าของหลินหว่านสงบนิ่งเช่นเคย
หลี่เจี้ยนกั๋วกัดฟันกราม "ว่าแต่... ฉันก็เลี้ยงเธอมาหลายปี..."
"อยากทำอะไรก็พูดตรงๆ เลย อย่ามาเล่นบทอาลัยอาวรณ์เลย มือเธอไม่ค่อยมีใบ้ดีเท่าไหร่" หลินหว่านตัดบทเขาทันที
หลี่เจี้ยนกั๋วะอึก "ฉันได้ยินว่าเธอมีอาจารย์ที่เก่งกาจมาก ให้เขาช่วยหางานให้ซิ่วซิ่วหน่อย คงทำได้ใช่ไหม?"
"เธอมาล้อเล่นหรือไง?" หลินหว่านหัวเราะออกมาทันที "ประธานคณะกรรมการปฏิวัติตัวเป็นๆ อยากจะหางานให้คนในครอบครัว แค่คำพูดเดียวก็เสร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาหาฉันเลยไม่ใช่หรือ?"
คำพูดนี้แทงใจดำ
สีหน้าหลี่เจี้ยนกั๋วเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที "ฉันมาหาเธอ เพราะถือว่าเธอเป็นคนในครอบครัว อย่ามองข้ามน้ำใจ"
"ตัดขาดกันไปแล้ว จะมาครอบครัวอะไรกัน?"
หลี่เจี้ยนกั๋วรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก "แม่เธอจะมาถึงอีกสองวัน เธอเป็นลูกที่กตัญญู..."
"หมาเยว่เอ๋อไม่ใช่แม่แท้ๆ ของฉัน จะเอาเธอมาข่มฉันก็ไม่มีประโยชน์"
"เธอพูดอะไรกัน? หลินหว่าน เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ แค่อีกนิดเดียวก็ไม่ยอมรับแม่แท้ๆ ของตัวเองแล้วหรือ?"
"เธอกลับไปถามหมาเยว่เอ๋อเองเถอะ พ่อแท้ๆ ของฉันแซ่กู้ อยู่ที่เมืองหลวง"
เขาสาวไม่เชื่อเธอแม้แต่คำเดียว คิดว่าเธอแค่ยังโกรธที่บ้านอยู่ เลยพูดจาเพ้อเจ้อ
กลับมาถึงบ้าน หลี่ซิ่วซิ่วก็รีบเข้ามาหาทันที "พ่อ โจวจื้อกังไม่ยอมหย่า และยังข่มขู่ฉันด้วย"