จริงอย่างที่ว่า การออกกำลังกายทำให้อารมณ์ดีได้จริงๆ
หลังจากรุมกระทืบหัวหน้าม้าจนหนำใจ หลู่ซือเหนียนรู้สึกสดชื่นเบิกบานไปทั้งตัว สบายไปทั้งเนื้อทั้งตัว
หลินหว่านเกี่ยวนิ้วเขาไว้ "เก่งจริงๆ เลยนะเธอ"
"ฉันบอกแล้วไง จะไม่ให้ใครมารังแกเธอ"
หลู่ซือเหนียนตัวแข็งทื่อไปครึ่งซีก น้ำเสียงตอนพูดเหมือนกำลังรายงานงานอยู่เลย
หลินหว่านกลั้วหัวเราะ "บื้อจริงๆ เลยคนนี้"
หลู่ซือเหนียนเขินจนเกาหัวแกะเกา แล้วเดินตามหลินหว่านกลับบ้านแบบตัวเก้งก้าง
คืนนั้น สองสามีภรรยานอนหลับกันอย่างสบายใจเป็นพิเศษ
เรื่องที่หัวหน้าม้าถูกใครไม่รู้เอาถุงดำคลุมหัวรุมกระทืบ เพิ่งจะถูกค้นพบตอนเที่ยงวันต่อมา
เขาหายไปทำงานทั้งเช้า เจ้าหน้าที่เลยตามไปที่บ้าน ก็พบว่าเขานอนครางอยู่บนเตียงไฟ
"เร็วเข้า พาฉันไปโรงพยาบาลที ฉันกระดูกหัก"
เจ้าหน้าที่ได้ยินก็ตกใจ รีบยืมรถเข็นมาเข็นส่งเขาที่โรงพยาบาลประจำเมืองทันที
แต่พอตรวจไปตรวจมา ทั้งตัวเขาไม่มีรอยดำคล้ำแม้แต่นิด กระดูกก็ปกติดี
หัวหน้าหวังเกาหัวอย่างฉงน "หัวหน้าม้า ร่างกายคุณแข็งแรงมาก ยิ่งไม่มีบาดแผลภายนอก คุณลองดูสิ คุณอาจจะโดนอะไรกระตุ้น หรือไม่ก็ฝันร้ายไปหรือเปล่า?"
"กระตุ้นอะไรกัน ฉันถูกคนทำร้ายต่างหาก" หัวหน้าม้าไม่อยากพูดเรื่องน่าอับอายขนาดนี้ แต่แม่งก็เจ็บจริงๆ
"หรือคุณจะไปโรงพยาบาลอำเภอดู? อุปกรณ์เราที่นี่ล้าหลัง อาจตรวจได้ไม่ละเอียดพอ"
หัวหน้าหวังจนใจ ได้แต่ว่าแนะนำให้เขาไปโรงพยาบาลใหญ่
"ตัวฉันจะไปไม่มีบาดแผลได้ยังไง?" หัวหน้าม้าพูดทุกคำยังเจ็บจนต้องสูดปาก เขาไม่เชื่อคำพูดของหัวหน้าหวังแม้แต่คำเดียว