หลินหว่านรู้ดีว่า เขาพูดแบบนั้นเพื่อปลอบใจอาอูกับอาอู๋นางต่างหาก
เธอแอบช้อนตามองเขาทีหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
ส่วนหลู่ซือเหนียนกำลังคิดหาทางว่าจะทำยังไงให้หลินหว่านยอมรับเขาให้ได้เร็วที่สุด
บ้านก็มีแล้ว ฐานะในบ้านก็ดีขึ้นวันแล้ววันเล่า
เขาทำได้แค่เฝ้ารอวันที่จะได้มีเมียมีลูก นอนอุ่นๆ บนเตียงไฟ
ตั้งแต่หลู่ซือเหนียนกับภรรยาย้ายเข้าบ้านใหม่ หลู่ซือเฉินก็พูดน้อยลงเรื่อยๆ
เขารู้สึกเสมอว่าตัวเองไม่แพ้พี่รองคนที่สองสักอย่าง แต่บ้านอิฐสีเทามุงกระเบื้องหลังนั้นกลับทำให้ระยะห่างกว้างขึ้นระหว่างพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
ต่อให้เขาทำงานเก็บแต้มเต็มจำนวนทุกวันทั้งปี พยายามทั้งชีวิตก็ไม่มีทางได้อยู่บ้านแบบนั้น
ถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่ดีเท่าบ้านนั้นเลย
นอกจากบ้านแล้ว หลู่ซือเหนียนยังหามรวยได้อีก เวลาขึ้นเขาทุกครั้งไม่เคยกลับมือเปล่า
ตอนแรกเขายังช่วยคิดเลขว่าทริปนี้จะได้เงินเท่าไหร่
แต่พอบ่อยเข้าจนจำไม่ไหวแล้ว
หลินหว่านเองก็เป็นคนเก่ง หน้าตาก็สวยจนเกินจะบรรยาย ยังช่วยให้ทั้งกองการผลิตหาเงินได้อีก
แค่ช่วงเก็บสมุนไพรหลังฤดูใบไม้ร่วงนี้ ทุกคนก็ได้แต้มการทำงานไปไม่น้อย
ตัวเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ประโยชน์
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็รู้สึกอึดอัดในอก
ตอนนั้นทำไมถึงได้ตาถั่วขนาดนี้ พลาดภรรยาดีๆ แบบนี้ไปได้ยังไง
แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปแล้ว
หิมะตกแล้ว เรื่องเก็บสมุนไพรก็พักไว้ก่อนชั่วคราว
ช่วงนี้ กองการผลิตเซี่ยงหยางและป่าไม้ส่งผลบุญกลับมาทั้งหมดห้าร้อยแปดสิบหกแต้ม รวมกับสองร้อยสิบแปดแต้มก่อนหน้านี้ ตอนนี้มีทั้งหมดแปดร้อยสี่แต้ม