“หลินหว่าน อย่าตีหน้าเป็นคนดีเลย เรามาหาเธอเพราะให้เกียรติ อย่าทำตัวไม่รู้จักดี” โจวจื้อกังทั้งโกรธทั้งอาย
หลี่ซิ่วซิ่วยังช่วยพูดเสริมอีก “ใช่ รู้จักดีก็เตรียมอาหารไว้ส่งให้เรา ไม่งั้นจะทำให้เธอเสียหน้า”
“เวลามาขอข้าวก็ต้องมีท่าทีของคนขอข้าว” หลินหว่านหรี่ตาลง “โจวจื้อกัง หลี่ซิ่วซิ่ว ฉันไม่ได้เป็นหนี้พวกเธอ ก่อนที่ฉันจะโกรธ พวกเธอควรจะกลิ้งออกไปให้ไกล ๆ”
หลี่ซิ่วซิ่วทนไม่ได้ที่หลินหว่านไม่แยแสเธอ ความโกรธพลุ่งขึ้นมาทันที
“หลินหว่าน เธอภูมิใจอะไร? การได้แต่งงานกับคนง่อยมันเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจหรือไง? ชีวิตเธอก็ได้แต่เน่าเปื่อยอยู่ในหุบเขานี่ เป็นชาวนาตีนแดงไปทั้งชีวิต
ทำตัวดี ๆ กับพวกเราไว้ เผื่อเรากลับเมืองแล้วจะได้ช่วยเหลือเธอบ้าง คิดดูให้ดี ๆ ว่าควรทำยังไง”
“ใช่” โจวจื้อกังรีบเห็นด้วย “หลินหว่าน ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธฉันอยู่ที่ไม่ได้แต่งงานกับเธอ แต่การงอนก็ควรมีขอบเขต เธอควรเชื่อฟังให้มาก ๆ
ไม่งั้นฉันจะไม่สนใจเธออีกต่อไป”
หลินหว่านปรบมือเสียงดังสองสามที “เยี่ยม เยี่ยมมาก พวกเธอสองคนไปแสดงละครเวทีไม่ได้หรือไง? มาเล่นตลกต่อหน้าฉันนี่ช่างไม่คุ้มค่าความสามารถจริง ๆ”
“หลินหว่าน เธออย่าพูดประชดประชัน เอาอาหารออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น...”
“โฮ่ง!”
ยังไม่ทันที่โจวจื้อกังจะพูดจบ ท่าเสวี่ยก็พุ่งเข้าใส่ตามสัญญาณของหลินหว่าน
“อ๊าย!” หลี่ซิ่วซิ่วตกใจกลัวจนหันหลังวิ่งหนี แต่เท้าซ้ายสะดุดเท้าขวา ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ท่าทางน่าสมเพช เธออยากจะตายให้พ้น ๆ “หลินหว่าน ฉันจะฆ่าเธอ!”