ซุนปั๋วเหวินหอบหายใจวิ่งมาถึงบ้านหลังใหม่ที่หลินหว่านซื้อไว้ "หว่านหว่าน แม่เธอมาแล้ว อยู่ที่ร้าน"
หลินหว่านขมวดคิ้วทันที "แม่เธอเอาเรื่องอีกแล้วหรือเปล่า"
"เปล่า แต่นายน้อยบอกแม่เธอว่าเธอไม่ค่อยมาทำงานที่ร้าน แม่เธอก็เงียบไป ไม่ไปไหนด้วย ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นไม่ขยับ"
หลินหว่านครุ่นคิดอยู่นาน ดวงตาพลันเป็นประกาย "อาจารย์ ช่วยบอกแม่ฉันทีว่าฉันหย่าแล้ว เตรียมจะนั่งรถไฟกลับปักกิ่ง"
"อะไรนะ หย่า"
ซุนปั๋วเหวินมองหลินหว่าน แล้วก็มองหลู่ซือเหนียน ดูท่าทางก็ไม่เหมือนกับกำลังทะเลาะกันเลย
"อาจารย์ ช่วยหน่อยนะ"
"ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"
พอซุนปั๋วเหวินกลับมาถึงร้านขายยาของรัฐ หมาเยว่เอ๋อยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น สายตาเหม่อลอย ราวกับวิญญาณถูกดูดออกไปจากร่าง
"เฮ้อ หลินหว่านนี่ก็น่าสงสาร" ซุนปั๋วเหวินถอนหายใจยาวทันทีที่ก้าวเข้าประตู "ชีวิตที่ดีๆ อยู่ดีๆ ก็แตกสลาย ตอนนี้กำลังเตรียมตัวนั่งรถไฟกลับปักกิ่งอยู่เลย"
หมาเยว่เอ๋อสะดุ้งเฮือก แล้วกลับมามีสติ คว้าแขนซุนปั๋วเหวินไว้แน่น "พูดว่าอะนะ หลินหว่านอยู่ไหน"
ซุนปั๋วเหวินทำหน้ามึนงง "ก็ที่สถานีรถไฟไง มีอะไรหรือ"
หมาเยว่เอ๋อผลักเขาออกแล้วพุ่งออกไป วิ่งไปถึงสถานีรถไฟด้วยลมหายใจเพียงเฮือกเดียว เห็นหลินหว่านนั่งอยู่ในห้องรอรถไฟจริงๆ
"หลินหว่าน แกหย่ากับเขาแล้วจริงๆ หรือ แกโง่ได้ขนาดนี้เลยหรือ อดทนหน่อยไม่ได้หรือไง"
"เรื่องแบบนี้เป็นแค่ความอดทนของฉันหรือไง ตระกูลลู่กลัวว่าแม่จะไปกอบโกยเอาของในบ้านพวกเขา เลยรีบตัดหางปล่อยวัดกับฉัน ฉันไม่ได้อยากหย่า ฉันถูกไล่ออกมาน่ะสิ"