หมาเยว่เอ๋อคว้ามือของหลินหว่านไว้แน่น "หว่านหว่าน แม่ขอร้องเถอะ แม่ว่ายังไงก็ทำตามนั้นนะ ไม่งั้นแม่กลับไปต้องถูกหลี่เจี้ยนกั๋วทุบตีจนตายแน่ เธอสงสารแม่หน่อยได้ไหม?"
"ต่อให้ฉันตกลง ตระกูลลู่จะยอมไหม?" หลินหว่านดึงมือกลับ "สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ของฉัน แต่เป็นของตระกูลลู่"
"หว่านหว่าน เธอไปขอร้องหลู่ซือเหนียนสิ ไปคุกเข่า ไปกราบหัวเขา เขาเป็นสามีเธอ ยังไงก็ต้องใจอ่อน ไปสิ ไปเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!"
หมาเยว่เอ๋อออกแรงผลักเธอจนเธอเกือบล้ม
หลินหว่านทรงตัวได้อีกครั้ง สายตาเย็นชา "ฉันไม่ไป"
"กล้าดียังไง?" หมาเยว่เอ๋อยกมือจะตี
หลินหว่านหลบฝ่ามือนั้น "เธอไม่เซ็นหนังสือตัดขาดก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปลงประกาศในหนังสือพิมพ์ เล่าเรื่องบ้านเราให้ชัดเจน ยังไงก็ตัดขาดได้เหมือนกัน
แต่ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในบ้าน อนาคตของหลี่เจี้ยนกั๋วก็จบลงแน่
เธอคิดให้ดี"
"หลินหว่าน! เธอโหดร้ายได้ยังไง?" หมาเยว่เอ๋อคำรามราวกับสัตว์ที่จนมุม
หลินหว่านโยนหนังสือตัดขาดให้เธอ แล้วหันหลังเดินจากไป
แม่แบบนี้ ไม่มีก็ดีกว่า
หลินหว่านเพิ่งผลักประตูบ้านเข้าไป หลู่ซือเหนียนก็รีบเดินเข้ามารับ "หว่านหว่าน เธอกลับมาแล้วหรือ? เป็นยังไงบ้าง เธอเซ็นหนังสือตัดขาดหรือยัง?"
"เธอไม่ยอมเซ็น"
"แล้วทำยังไง? พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปหย่าร้างจริง ๆ ใช่ไหม?"
หลินหว่านยิ้ม "เธอไม่อยากหย่าเหรอ?"
หลู่ซือเหนียนเกาหัวด้วยความกังวล "อยู่ดี ๆ ฉันจะไปอยากหย่าทำไม?"