"อะไรนะ?" เซินชุยฮวารีบสะบัดมือทิ้ง "เธออย่ามาพูดเหลวไหลที่นี่ ลูกชายฉันซือเหนียนมีภรรยาแล้ว"
หมาเยว่เอ๋อไม่ถือสา ยังยิ้มแย้มสดใส "เมื่อกี้ฉันเห็นหลินหว่านที่ในเมือง เธอบอกเองว่าหลู่ซือเหนียนเลิกกับเธอแล้ว"
"เธอเห็นไหมล่ะ สองบ้านเราแต่ก่อนก็เป็นญาติกัน จะปล่อยให้ความสัมพันธ์ขาดเพราะเด็กสองคนเล่นตลกไม่ได้ยังไง ให้ซิ่วซิ่วสานต่อแทนก็ดีแล้วใช่ไหม?"
"อะไรนะ? เลิกแล้ว? เลิกจริงเหรอ?" เซินชุยฮวาหน้าดำหน้าแดง เกือบจะล้มทั้งยืน "เวรกรรมเอ๊ย! ใจร้ายกากนัก เธอบังคับให้คู่รักที่ดีขนาดนั้นต้องแยกจากกัน ทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดบาปบ้างเหรอ?"
หมาเยว่เอ๋อยังคงยิ้ม "ของเก่าไม่ไปของใหม่ไม่มา ซิ่วซิ่วของฉันดีกว่า เก่งกว่าหลินหว่านในการใช้ชีวิต หน้าตาก็สวยกว่า..."
"หุบปากไปเลย!" เซินชุยฮวาชี้หน้าพร้อมตัวสั่นเทา "ลูกชายฉันแม้แต่จะอยู่เป็นโสดทั้งชีวิตก็ไม่เอา หลี่ซิ่วซิ่วคนนั้น! ไปให้พ้น! ไปเดี๋ยวนี้เลย!"
หมาเยว่เอ๋อพูดดีมาครึ่งวัน ยังซื้อของขวัญมาให้ เกียรติยศเต็มที่แล้ว
แต่เซินชุยฮวาไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ยังไล่ให้เธอไปอีก
ความโกรธก็พลุ่งขึ้น ยกมือทุบโต๊ะดังปัง "ทั้งบ้านเป็นแค่ชาวนาตีนแดง หลู่ซือเหนียนก็เป็นคนง่อย จะมีลูกหรือเปล่ายังไม่รู้เลย จะหยิ่งผยองไปได้สักแค่ไหนกัน?"
"ถ้าไม่เห็นว่าเขายังพอมีความสามารถ ให้ซิ่วซิ่วได้กินเนื้อ ได้อยู่บ้านอิฐมุงกระเบื้อง ฉันถึงจะมายอมรับบ้านเธอเหรอ?"