วันต่อมา หลินหว่านตื่นนอนตามธรรมชาติ
หลู่ซือเหนียนทำอาหารเช้าไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ และเตรียมอุปกรณ์เก็บสมุนไพรไว้ที่ข้างกำแพง พร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ
หลินหว่านเห็นเขาทำทุกอย่างอย่างจริงจัง คะแนนความประทับใจที่มีต่อเขาก็เพิ่มขึ้นอีกหลายจุด
ผู้ชายที่หล่อ เก่ง และอ่อนโยนเอาใจใส่ขนาดนี้ ใครจะไม่ชอบล่ะ?
สองคนกินอาหารเช้าอย่างมีความสุข แล้วก็สะพายกระบุงหลังออกจากบ้านด้วยกัน
แต่พอผลักประตูใหญ่ออกปุ๊บ หลินหว่านก็ชะงัก
โจวจื้อกัง หลี่ซิ่วซิ่ว และหลู่หงเหมย สามคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนเทวดาฤาษี
พอเห็นทั้งสองออกมา ก็พากันเดินเข้าไปหนึ่งก้าว
“หว่านหว่าน เราคุยกันหน่อย” โจวจื้อกังรีบเดินมาขวางหน้าหลินหว่านก่อน
“กรุณาเรียกฉันว่าสหายหลิน เรายังไม่สนิทกันขนาดนั้น”
โจวจื้อกังกำหมัดแน่น “หลินหว่าน เธอจะงอแงไปถึงเมื่อไหร่? ฉันรู้ เธอทำทั้งหมดนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน ฉันยอมรับ เธอทำสำเร็จแล้ว”
“เยาวชนปัญญาชนโจว มีอะไรก็พูด ถ้าไม่มีอะไรก็กรุณาหลีกทาง” หลินหว่านไม่รู้จริงๆ ว่าจะสื่อสารกับคนที่ฟังไม่รู้เรื่องแบบนี้ยังไง
เห็นหลินหว่านยังยอมคุยด้วย โจวจื้อกังยิ่งมั่นใจในความคิดตัวเอง ยกคางขึ้นเล็กน้อย
“หว่านหว่าน แค่เธอให้เงินฉันหนึ่งร้อยหยวน แล้วโอนงานให้ฉัน เรื่องที่เธอทำโง่ๆ ไว้ ฉันจะไม่ถือสา และจะยอมแต่งงานกับเธออย่างไม่เต็มใจนักก็ได้”
“โจวจื้อกัง การฝันกลางวันบ่อยๆ ก็เป็นโรคเหมือนกันนะ รักษาด้วย ฉันแนะนำเธอ…”
“งานของหลินหว่านเป็นของฉัน ทำไมต้องให้เธอด้วย?”