ทุกคนช่วยกันลงมือ พอเก็บข้าวในยุ้งฉางเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินหว่านก็ย้ายแม่พันธุ์กระต่าย กระต่ายท้อง และลูกกระต่ายไปไว้ที่ใหม่ ส่วนกระต่ายตัวผู้ที่เหลือก็ฆ่ากินเนื้อ
ช่วงนี้เป็นเซินชุยฮวาที่ช่วยเธอดูแลกระต่ายมาคลอด ฉะนั้นตำแหน่งหัวหน้าฟาร์มปศุสัตว์เลยตกเป็นของเธอโดยปริยาย
เซินชุยฮวาเป็นชาวนามาทั้งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เป็นขุนนาง หัวเราะจนปากแทบจะฉีกถึงใบหู
"สะใภ้คนนี้ไม่ได้แต่งมาผิดตัว ดูสิ ยังให้แม่สามีอย่างฉันได้เป็นโรงงานใหญ่ด้วยเลย"
หลู่ฉางเจิ้งเห็นท่าทางภาคภูมิใจของนาง ก็พลอยยิ้มตาม "อืม หว่านหว่านเป็นดาวนำโชคจริงๆ ด้วย"
หลู่ซือเฉินในใจขมขื่น "แม่ ฟาร์มปศุสัตว์รับผู้ชายไหม?"
"ไม่รับ งานแบบนี้ผู้หญิงทำก็พอแล้ว พวกแกจะมาวุ่นวายอะไรกัน"
"ฉันก็แค่อยากได้แต้มการทำงานเพิ่มขึ้นนี่นา แม่ ช่วยถามน้องสะใภ้หน่อยสิว่ามีงานแบบไหนที่เหมาะกับผู้ชายเราบ้างไหม ฉันไม่กลัวลำบากหรอก"
"ได้ๆ เดี๋ยวแม่ถามให้"
เซินชุยฮวาอารมณ์ดี จึงรับปากอย่างง่ายดาย
ว่าแล้วนางก็ไปถามจริงๆ
หลินหว่านอึ้งไปครู่หนึ่ง ผู้ชายจะทำอะไรได้? อยากทำอะไรก็ทำได้นี่นา?
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เธอได้คิด กระต่ายขยายพันธุ์ต้องใช้เวลา ช่วงแรกคนที่เข้าร่วมเลี้ยงได้ก็มีไม่มาก
เมื่อขนาดใหญ่ขึ้นก็จะต้องใช้คนเพิ่ม แต่ต้องใช้เวลาสั่งสมพอสมควร
ตอนนี้ จะให้ใครทำ ไม่ให้ใครทำ ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
แต่หลินหว่านไม่อยากปวดหัวกับเรื่องนี้ มีผู้ใหญ่บ้านอยู่แล้วนี่นา