ทหารของหลู่ซือเหนียนไม่ได้เป็นทหารเต๊ะโลมแต่อย่างใด กองทหารที่เขาสังกัดคือหน่วยรบพิเศษ ปฏิบัติภารกิจโดยเฉพาะที่แทบเป็นไปไม่ได้ อัตราการเสียชีวิตสูงมาก
ที่เขารอดชีวิตกลับมาได้ ก็เพราะฝีมือแข็งแกร่งจริง ๆ
จะจัดการกับพวกอ่อนแออย่างโจวจื้อกัง แค่ใช้พลังแฝงสักเล็กน้อยก็เกินพอให้เขารับกรรมแล้ว
โจวจื้อกังอัดอั้นแทบตาย ปวดไปทั้งตัวทุกจุด ปวดจนนอนไม่หลับ
เขานึกถึงการแจ้งความ แต่บนตัวไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย จะบอกว่าถูกทำร้าย ใครจะเชื่อ?
ความเสียเปรียบนี้ เขาไม่ยอมกินก็ต้องกิน
หลู่ซือเหนียนจัดการโจวจื้อกังจนสาสมใจจริง ๆ
แต่หลินหว่านไม่อยากให้เงามืดของเขาครอบคลุมเธอตลอดไป เธอมีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลามาวุ่นวายกับคนแบบนี้
เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองได้ครั้งเดียว ก็จะมีครั้งที่สองและครั้งไม่รู้จบ
เธอไม่กล้ารับประกันว่าทุกครั้งจะรอดพ้นไปได้อย่างโชคดี
"ซือเหนียน นายมีคนรู้จักในเมืองไหม? คนที่วิ่งธุระให้ได้"
"เธออยากทำอะไร? ฉันลองดูให้"
ได้ยินแบบนี้ หลินหว่านก็รู้ว่าเขามีเส้นสาย
จึงไม่ปิดบัง "ฉันอยากรู้ว่าหลี่ซิ่วซิ่วอยู่ที่ไหน"
"ได้ ฉันให้คนไปสืบให้"
หลู่ซือเหนียนไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง ฝากเรื่องไว้กับเขา หลินหว่านวางใจมาก
ไม่ผิดคาด วันรุ่งขึ้นก็มีข่าว
"เธอคิดไม่ถึงหรอก หลี่ซิ่วซิ่วไปคลุกคลีกับใคร"
"ใคร?" หลินหว่านมองเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
"ซ่งเอ้อโกว"
"อะไรนะ?" หลินหว่านคิดไม่ถึงว่า หลี่ซิ่วซิ่วผู้หยิ่งผยองจะตกต่ำถึงเพียงนี้ "เธอไม่ใช่เมื่อก่อนไม่ยอมแต่งเด็ดขาดหรือไง? นี่คิดออกแล้วเหรอ?"
"ซ่งเอ้อโกวคลุกคลีกับตลาดมืด หาซื้อข้าวสารได้"
หลินหว่านเงียบไป ในเรื่องของการทำให้อิ่มท้อง อะไรก็ยอมได้ทั้งนั้น รวมถึงความหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เคยมี