หลี่ซิ่วซิ่วส่งเสียงร้องไห้โหยหวนอยู่หน้าประตู หลู่ซือเหนียนได้ยินจนขมวดคิ้วมุ่น
"ฉันไปไล่หล่อนเอง"
"ระวังหล่อนจะเกาะแกะนายนะ" หลินหว่านรีบเตือนอีกหนึ่งประโยค
"วางใจเถอะ หล่อนเข้าใกล้ตัวฉันไม่ได้หรอก"
ประตูใหญ่เปิดออกอย่างแรง หลี่ซิ่วซิ่วเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มทันที พอเห็นว่าเป็นหลู่ซือเหนียนก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่
"น้องเขย มาเรียกฉันเข้าไปกินเนื้อหรือเปล่า งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ"
พูดจบก็พุ่งตัวเข้าหาเขา
"อ๊าย!"
มีหลู่หงเหมยเป็นบทเรียนมาก่อน หลู่ซือเหนียนเตรียมรับมือไว้แต่เนิ่น จึงยกเท้าเตะเธอกระเด็นออกไปทันที
ตามด้วยท่าเสวี่ยพุ่งทะยานออกไป
ทีแรกหลี่ซิ่วซิ่วยังคิดจะแกล้งเจ็บให้หลู่ซือเหนียนรับผิดชอบ แต่พอเห็นท่าเสวี่ยก็ขวัญหนีดีฝ่อ ลุกขึ้นพรวดเดียวแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."
หลินหว่านก้มขโมยหัวเราะอยู่ข้างหลัง
บังเอิญอะไรได้ขนาดนั้น โจวื้อกังที่หายหน้าไปหลายวันกลับมาพอดี
เห็นหลี่ซิ่วซิ่วเป็นอย่างนั้น แทนที่จะเข้าไปช่วย กลับยืนจับมือมองเป็นวิวดูเพลิน
หลี่ซิ่วซิ่วโกรธจนจะถอนใจออกมาเป็นหมอก "โจวื้อกัง นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า เห็นฉันโดนคนรังแกก็ไม่แยแสสักนิด"
โจวื้อกังคว้าแขนเธอไว้ทันทีแล้วลากกลับบ้าน
หลี่ซิ่วซิ่วตกใจตัวสั่น ฉากนี้คุ้นเคยเกินไป
เพียงแต่ ครั้งนี้ โจวื้อกังไม่ได้ตีเธอ
“ไปทำข้าว ฉันหิวแล้ว”
หลี่ซิ่วซิ่วกำลังจะตอบปฏิเสธ แต่สายตาตกไปเห็นข้าวสารและหมูสามชั้นที่วางบนเตาไฟ ตาเป็นประกายวาววับ
"ข้าวนี่ หมูนี่ มาจากไหน"
"ถามได้ สั่งให้ทำก็ทำไปเถอะ"
หลี่ซิ่วซิ่วหิวแทบคลั่ง ไม่สนใจท่าทีของโจวื้อกัง รีบขะมักเขม้นทำทันที