หลินหว่านรีบถอยห่างจากเขาไปยืนชิดประตู มองเขาอย่างระแวดระวัง
“หว่านหว่าน อย่ามองฉันแบบนั้นเลย ฉันจะเสียใจ” โจวจื้อกังถอนหายใจ “ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก ที่เธอเสียใจก็เพราะฉัน ต่อไปนี้ฉันจะทำดีกับเธอ จะทำให้เธอมีชีวิตที่ดี”
แววรังเกียจและดูถูกวาบผ่านดวงตาของหลินหว่านเพียงชั่วครู่ แล้วก็หายไป
คนคนนี้เป็นบ้าไปแล้ว ยิ่งไปยั่วเขาเดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
เห็นหลินหว่านไม่โต้เถียง โจวจื้อกังคิดว่าเธอใจอ่อนแล้ว ดีใจขึ้นมาทันที
“หว่านหว่าน ฉันพูดแล้วต้องทำ เธอรอฉันอยู่นะ อีกไม่นานฉันจะมารับเธอ”
พูดจบก็เดินจากไปอย่างเร็ว
หลินหว่านลูบหน้าอกตัวเอง แล้วหันกลับเข้าบ้าน
ถูกเขามาตามราวีกวนแบบนี้ทุกที ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน
ถึงแม้ตอนนี้จะยังฆ่าเขาทิ้งไม่ได้ แต่ก็พอจะจัดการเขาสักทีได้อยู่
โจวจื้อกังก็ไม่ได้โง่ เขาไปก่อเรื่องกับหลินหว่าน หลู่ซือเหนียนต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่
กองการผลิตเซี่ยงหยางอยู่ไม่ได้แล้ว เขารีบเก็บของเล็กน้อยแล้วตรงดิ่งไปที่เมือง
ถึงแม้ที่นี่จะต้องเบียดตัวอยู่กับลูกน้องไม่กี่คนในโกดัง ก็ยังดีกว่าถูกซ้อม
หลู่ซือเหนียนเป็นปีศาจจริง ๆ ลงมือโหดจริง ๆ พูดว่าให้ล้มหมอนนอนเสื่อครึ่งเดือน ก็ต้องครึ่งเดือน ไม่ขาดแม้แต่วันเดียว
คืนนั้น เขานอนหลับสบายในห้องเล็ก ๆ ในโกดังแคบ ๆ
“อื้ม...”
โจวจื้อกังกำลังฝันว่าได้แต่งเมียอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ปากก็ถูกอุด มีหมัดร่วงลงมาเป็นฟ้าฝน
ใบหน้าของหลู่ซือเหนียนค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า