"หว่านหว่าน ฉันรู้ว่าเธอยังรักฉัน เราสองคนเดิมทีควรเป็นคู่กัน ต้องแต่งงานกัน เธอลืมไปแล้วหรือ?
ลืมก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสาเธอ ตอนนี้กลับมาก็ยังไม่สาย ฉันจะทำให้เธอดีเอง"
"โจวจื้อกัง นายปล่อยฉันนะ!"
"ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว!" โจวจื้อกังตะคอกเสียงดัง ก่อนจะลดเสียงลง "ขอโทษนะหว่านหว่าน ฉันไม่ควรตะคอกเธอ ฟังฉันนะ ฉันจะทำให้เธอดีแน่ๆ"
พูดจบ ก็จะโถมตัวเข้าไปจูบ
หลินหว่านด้วยความตกใจรีบงอเข่าอย่างสุดแรง สุดกำลังทั้งหมดกระแทกเข้าไปที่จุดสำคัญของเขาอย่างแรง
"โอ๊ย!"
โจวจื้อกังร้องลั่นอย่างกับหมูถูกเชือด เจ็บจนหน้าเบ้บิดเบี้ยว
หลินหว่านฉวยโอกาสผลักเขาออก แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
วิ่งรวดเดียวไปจนถึงร้านสหกรณ์ เห็นเกวียนวัวของเฒ่าจ้าวจอดอยู่แต่ไกล หัวใจถึงได้ค่อยๆ กลับมาสงบลงบ้าง
"ลุงเจ้า ไปเมื่อไหร่คะ?"
"อีกสักครู่ พวกเขายังซื้อของไม่เสร็จ"
เฒ่าจ้าวเห็นหน้าเธอซีดขาว ก็ถามด้วยความเป็นห่วง "หนูน้อย เจอเรื่องอะไรเข้ารึเปล่า?"
"เปล่าค่ะ กลัวจะขึ้นรถไม่ทัน เลยวิ่งเร็วไปหน่อย"
หลินหว่านไม่ได้เล่าเรื่องที่เจอโจวจื้อกัง
เรื่องแบบนี้ ถ้าพูดออกไปนอกจากจะทำลายชื่อเสียงของตัวเองแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
รออยู่พักใหญ่ พวกป้าๆ ที่ไปซื้อของถึงค่อยๆ กลับมากันครบ
"คนครบแล้ว กลับกองการผลิตกันเถอะ"
เฒ่าจ้าวสะบัดแส้ เกวียนวัวก็ค่อยๆ เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ
"เดี๋ยว! เดี๋ยวฉันด้วย!" โจวจื้อกังวิ่งตามมาทัน