“หว่านหว่าน วันนี้ฉันเห็นกิ๊บสวยมากที่ตลาด ซื้อมาฝากเธอ” โจวจื้อกังยื่นกิ๊บราคาห้าสตางค์ใส่มือหลินหว่านอย่างกับถวายสมบัติ
ส่วนข้อมือของเขากับหลี่ซิ่วซิ่วกลับมีนาฬิกาข้อมือใหม่เอี่ยมสวมอยู่ทั้งคู่
ดูท่าว่าวันนี้พวกเขาออกไปซื้อของแต่งงานกันมา
หลินหว่านกระตุกมุมปากเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครสังเกต “แม่ฉันบอกว่า ให้คุณแต่งกับหลี่ซิ่วซิ่ว”
“นั่นแค่แผนแก้ขัดไปก่อน” แววตาของโจวจื้อกังวูบไหวด้วยความตื่นตระหนก แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหลินหว่านมองไม่เห็น เขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว “เธอก็รู้ว่าซิ่วซิ่วถูกตามใจตั้งแต่เด็ก ขี้เกรงขี้กลัวจะตายไป ไปนาบุกเบิกไม่มีทางไหวแน่ ฉันกับเธอก็แค่เล่นไปตามบท ที่อยากแต่งด้วยจริง ๆ ก็มีแต่เธอคนเดียว หว่านหว่าน เธอรักฉันมากขนาดนี้ ต้องเข้าใจฉันได้ใช่ไหม”
เข้าใจเนี่ยนะ? ฉันต้องไปเข้าใจอะไรกับพวกเล่นละครตบตาอย่างนาย?
“งานของฉัน ฉันจะไม่ยกให้หลี่ซิ่วซิ่ว” หลินหว่านจ้องเขาอย่างยียวน “แต่ให้คุณได้นะ ยังไงเราก็เป็นสามีภรรยากัน ต้องใช้ชีวิตด้วยกันทั้งชีวิต ไม่ใช่หรือไง”
ตาของโจวจื้อกังเป็นประกายขึ้นทันที “ใช่... เฮือก...”
เขายังไม่ทันพยักหน้า เอวก็ถูกหลี่ซิ่วซิ่วบิดเข้าให้หนึ่งที
เจ็บจนเขาต้องเบ้ปาก แต่ไม่กล้าร้องออกมา
ทว่าสายตาที่มองหลี่ซิ่วซิ่วคราวนี้ ความรักใคร่ในแววตาลดจางลงอย่างเห็นได้ชัด
หลินหว่านเกือบจะกลั้นขำไม่อยู่จนบาดเจ็บภายใน
ที่แท้ความรักของสองคนนี้ก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลยนี่นา แค่งานชิ้นเดียวก็คลอนแคลนแล้ว
โจวจื้อกังถลึงตาใส่หลี่ซิ่วซิ่ว “หว่านหว่าน เรื่องงาน... ให้ซิ่วซิ่วเถอะ ไม่งั้นเธอต้องไปนาบุกเบิก...”
“ถ้างานให้คุณ แล้วคุณสองคนไปจดทะเบียนสมรส เธอก็ไม่ต้องไปนาบุกเบิกเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
“จริงด้วย!” โจวจื้อกังตบต้นขาฉาดใหญ่ด้วยความคึกคะนอง ตื่นเต้นจนเก็บสีหน้าไม่อยู่
ทว่าเอวก็ถูกบิดอีกหนึ่งที
คราวนี้เขาไม่ยอมทน ผลักหลี่ซิ่วซิ่วออกอย่างแรง พร้อมใช้สายตาขู่เตือน
หลี่ซิ่วซิ่วเซเกือบล้ม เตะสันหน้าแข้งเขาอย่างแรง
ทั้งสองจ้องหน้ากันด้วยความโกรธแค้น ไม่มีใครยอมใคร
หลินหว่านยิ้มบานในใจ เริ่มหมาไล่กัดกันแล้วสินะ? น่าสนใจเสียจริง
“อันที่จริง แม่ฉันหาคู่หมั้นให้ฉันแล้ว อยู่ต่างถิ่น อีกไม่นานฉันก็จะย้ายไปแต่ง”
โจวจื้อกังละสายตาจากใบหน้าหลี่ซิ่วซิ่วในที่สุด “หว่านหว่าน ฉันรู้ว่าเธออึดอัดใจ งอแงนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสาเธอหรอก
เรื่องโกหกจะแต่งงานน่ะ เลิกพูดได้แล้ว เธอขาดฉันไม่ได้หรอก”
เชอะ! พูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่ออีก
ว่าแต่ โจวจื้อกังนี่มันมั่นใจมาจากไหน?
หลินหว่านเม้มปากไม่พูดอะไรต่อ
โจวจื้อกังคิดว่าเธอยอมรับโดยปริยาย “หว่านหว่าน เธอพักเถอะ พรุ่งนี้ฉันมาหาใหม่”
หลินหว่านไม่สนใจเขาอีก หันหลังกลับเข้าบ้าน
เวลาที่ตากลับมามองเห็นหมดลงแล้ว จู่ ๆ ก็ตกอยู่ในความมืดอีกครั้งซึ่งทำให้เธอไม่ชินสักนิด
แต่ไม่นานก็จะได้ไปจากบ้านนี้แล้ว เธอตื่นเต้นมาก
รุ่งขึ้นหลังกินข้าวเที่ยง ก่อนออกไปทำงาน หมาเยว่เอ๋อหันมามองหลินหว่านเป็นพิเศษ เห็นเธอนั่งเรียบร้อยเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ก็วางใจออกไป
รอจนบ้านไม่มีใครสักคน หลินหว่านถึงถอนหายใจยาว ตรงไปบ้านผู้จัดการอู๋ทันที
กลางทางพบกับถ่าสวี่ที่รอเธออยู่
ผู้จัดการอู๋เห็นถ่าสวี่แล้วประหลาดใจมาก “หว่านหว่าน หมาตัวนี้?”
“หนูแอบเลี้ยงค่ะ มันปกป้องหนูได้”
“ดี ดีมาก” ผู้จัดการอู๋ขอบตาแดง เรื่อยมาเขารักหลินหว่านเหมือนลูกสาวแท้ ๆ จะต้องแยกจากกันแล้ว ใจหายใจคว่ำไม่น้อย
“ฉันฝากคนซื้อตั๋วนอนให้แล้ว ทางตระกูลลู่ก็บอกกล่าวไว้เรียบร้อย หลู่ซือเฉินจะไปรับเธอที่สถานี”
“ขอบคุณค่ะคุณอู๋”
“จ้าวลี่ลี่ก็ตาแดงเอ่ยย้ำเตือนซ้ำ ๆ ว่า “เงินลุงเย็บใส่กระเป๋าชุดชั้นในให้แล้วนะ อย่าทำหายเด็ดขาด
เธอมองไม่เห็น ในกระเป๋าสะพายลุงเลยจัดเสื้อผ้าเปลี่ยนกับของกินระหว่างทางให้สองชุด ส่วนผ้าห่มกับข้าวของเครื่องใช้พวกนั้น จะส่งตามไปทีหลัง”
“ป้า หนูจะคิดถึงป้านะ”
หลินหว่านกอดนาง สะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลร่วง
บุญคุณนี้เธอจดจำไว้ในใจเงียบ ๆ รอให้ชีวิตลงหลักปักฐานแล้ว มีโอกาสได้ตอบแทนแน่นอน
บ่ายสี่โมงครึ่ง หลินหว่านนอนอยู่บนตู้นอน ฟังเสียงรถไฟดัง “ฉึกฉัก ฉึกฉัก” ไปข้างหน้า มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลี่ซิ่วซิ่วคงยังหมกมุ่นดีใจว่าพรุ่งนี้จะได้งานสินะ? ไม่รู้ว่าพอรู้ว่าความหวังพังทลาย สีหน้านางจะเป็นยังไง
ส่วนโจวจื้อกัง ถ้าหลี่ซิ่วซิ่วไม่มีงานแล้ว เขาจะยังแต่งด้วยไหม?
อดดูฉากโกลาหลด้วยตาตัวเองไม่ได้ น่าเสียดายอยู่หน่อยเหมือนกัน
โคลงเคลงบนรถไฟสามวัน ในที่สุดหลินหว่านก็มาถึงสถานีรถไฟซินหลิน มณฑลเฮย
มือหนึ่งจูงถ่าสวี่ มือหนึ่งถือป้ายที่ผู้จัดการอู๋เขียนให้ รอคนตระกูลลู่มารับ
“คุณคือสหายหลินหว่านใช่ไหม?”
เพิ่งยกป้ายขึ้นไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากไม่ไกล ปนด้วยเสียงเสื้อสัมผัสไม้เท้าดังตุบ
“สหายหลู่... ซือเฉิน?”
“อืม” ชายหนุ่มมองสุนัขที่เธอจูง “คุณไม่ได้เอากระเป๋ามา?”
“หอบหิ้วไม่สะดวก เลยส่งทางไปรษณีย์”
“ไปกันเถอะ”
หลินหว่านตามติดหลังเขาไปทุกฝีก้าว ต่างเงียบ
นาทีเศษต่อมา ชายหนุ่มหยุดกะทันหัน “ถึงกงสุ่ยก่วนลี่เว่ยหยวนฮุ่ยแล้ว”
หลินหว่านชะงัก “ตอนนี้... ไปจดทะเบียนเลยหรือคะ?”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่ใหญ่
ลางสังหรณ์ร้ายแล่นวาบในใจหลินหว่าน “ถ้าคุณไม่เต็มใจแต่งกับฉัน...”
“ผมเต็มใจ!” ชายหนุ่มอาจเพราะร้อนใจก็เลยเสียงดังขึ้นมาทันที รู้ตัวว่าพลาดก็ผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น “สหายหลินหว่าน ขอโทษ! ผม... ผมต้องสารภาพกับคุณ...”
“สารภาพ? สารภาพอะไร?” หลินหว่านยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจกว่าเดิม
“ผมชื่อหลู่ซือเหนียน คนที่หมั้นกับคุณคือหลู่ซือเฉินพี่ชายผม แม่ผมกลัวว่าผมขาพิการจะไม่มีใครยอมแต่งด้วย เลยให้ผมสวมรอยแทน เรื่องนี้ผมเพิ่งรู้ตอนเช้าวันนี้ก่อนมาสถานีรถไฟ แต่ผมโกหกคุณไม่ได้”
“อ๋อ? แล้วยังไงต่อ?”
คนตระกูลลู่ไม่ซื่อสัตย์เลยนี่ หลินหว่านกำหมัดแน่นแน่นถึงจะระงับความโกรธที่พลุ่งขึ้นในใจไว้ได้ รอให้เขาให้คำตอบ
“ผม... ถ้าคุณเต็มใจแต่งกับผม พวกเราก็เข้าไปจดทะเบียนกันตอนนี้เลย แล้วผมจะใช้ชีวิตกับคุณอย่างดี
ถ้า... ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมจะส่งคุณกลับ อธิบายความจริงให้พ่อแม่คุณฟัง”
กลับบ้าน? บ้านนั้นไม่มีวันกลับไปอีกแล้ว
ตอนนี้ การแต่งงานกับผู้ชายคนนี้คือทางเลือกเดียวของหลินหว่าน
ถึงตระกูลลู่จะโกหกมาก่อน แต่หลู่ซือเหนียนยอมพูดความจริง แสดงว่าคนคนนี้ยังคงซื่อสัตย์อยู่บ้าง
“ฉันมาแล้วถึงที่นี่ ถ้าถูกตีกลับมา เพื่อนบ้านจะมองฉันยังไง? ต่อไปฉันจะไปแต่งกับใครได้อีก?”
หลู่ซือเหนียนตื่นตระหนกจนวางมือไม่ถูก “เรื่องนี้เป็นความผิดครอบครัวผมเอง ไม่ว่าคุณจะลงโทษผมยังไงก็ยอมหมด”
หลินหว่านคิดครู่หนึ่ง “ฉันมาถึงนี่แล้ว ทะเบียนนี้จดแน่ แต่ฉันมีเงื่อนไข”
“คุณว่ามา ผมรับปากได้หมด”
“ครอบครัวคุณหลอกลวงมาก่อน ฉันไว้ใจคุณอย่างเต็มที่ไม่ได้ เพราะฉะนั้น เราเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ไม่ได้ก่อน”
“ชั่ว... ชั่วคราว?” หลู่ซือเหนียงงเล็กน้อย
“อืม จำกัดหนึ่งปีแล้วกัน หนึ่งปีให้หลัง ถ้าต่างฝ่ายต่างคิดว่าดีพอ เราก็ใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ แต่ถ้าไม่ได้ผล ก็หย่าร้าง ใครจะได้ไม่ต้องรวบกวนใคร”
“ก็... ก็ได้” หลู่ซือเหนียนกำมือตามตะเข็บกางเกงแน่น “งั้นเราเข้าไปจดทะเบียนกันไหม?”
“อืม”