ด้วยใจที่ตื่นเต้น มือนั่นก็สั่นเทา "จับ!"
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการ์ดทอง: ไอเทมถาวร หนูน้อยขุมทรัพย์ หนูน้อยตนนี้จะเก็บได้เฉพาะทรัพย์สินที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม ทรัพย์สินที่ไม่มีเจ้าของ และทรัพย์สินที่มีวาสนาต่อกันเท่านั้น โฮสต์สามารถใช้ได้อย่างสบายใจ
ในเวลาเดียวกัน โฮสต์กับหนูน้อยขุมทรัพย์ได้สร้างการรับรู้ร่วมกันแล้ว สามารถหยิบใช้สิ่งของในพื้นที่ภายในได้ตามต้องการ ต้องการใช้หรือไม่?"
หนูน้อยขุมทรัพย์? นี่มันเป็นความสุขที่ไม่คาดฝันจริงๆ
"ใช้"
"จี๊ด——"
แสงสีทองเส้นหนึ่งวาบผ่านไปตรงหน้า หนูน้อยขุมทรัพย์ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยนี่จะหอบเอาของดีอะไรมาให้ อยู่ๆ ก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ซุนปั๋วเหวินรู้สึกเพียงแค่ตาพร่าไปชั่วขณะ กะพริบตาก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ
เขากำลังอยู่ในอารมณ์ตื่นเต้น ก็เลยไม่ได้คิดอะไรให้ลึกซึ้ง
ซุนปั๋วเหวินมีลูกสามคน แต่ไม่มีสักคนที่สืบทอดวิชาของเขาได้
ตอนที่อยู่ปักกิ่งนั้น จริงๆ ก็มีลูกศิษย์คนหนึ่งที่มีพรสวรรค์ดี ถึงขนาดที่วางแผนจะรับเป็นศิษย์เอกแล้ว
แต่ใครจะคิดว่า ลูกศิษย์คนนั้นไม่เพียงแต่ไม่เคารพอาจารย์ ยังแอบเขียนจดหมายกล่าวโทษอีก
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้รับข่าวล่วงหน้า รีบยื่นคำร้องด้วยตนเองให้ครอบครัวมาสนับสนุนการสร้างชนบท คงถูกส่งไปอยู่คอกวัวไปนานแล้ว
เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เขารับผลกระทบอย่างหนัก รู้สึกท้อแท้อยู่หลายปี
จนกระทั่งวันนี้ เปลวไฟเล็กๆ ที่เกือบจะมอดดับในส่วนลึกของหัวใจของเขาจึงได้กลับมาลุกโชนอีกครั้ง
ตาของหลินหว่านยังมองไม่เห็นชั่วคราว เขาก็เลยหาใบยามาให้เธอจำกลิ่นและชื่อยา แล้วค่อยๆ อธิบายสรรพคุณของยาอย่างละเอียด