“พี่ต้าโยง นายว่าเธอได้กลิ่นแล้วรู้จริงๆ เหรอว่ามันคือสมุนไพรอะไร?”
“ปัดโธ่ ฉันว่าเธอก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้นแหละ”
“ฉันก็ว่า มันจะแปลกขนาดนั้นได้ยังไง”
“ยายนี่จัดการยากนะ เธอมีหัวหน้าซุนหนุนหลัง เราโจมตีตรงๆ ไม่ได้หรอก”
“เรื่องนี้ไม่ยาก” จางเสี่ยวเฉียงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “ขอแค่เธอทำพลาดครั้งใหญ่ แม้แต่หัวหน้าซุนก็ช่วยเธอไม่ได้”
“ฮ่าๆๆๆ……”
สองคนหัวเราะออกมาอย่างรู้กัน
คืนนั้นกลับมาถึงบ้าน ซุนปั๋วเหวินถามด้วยความเป็นห่วง “วันแรกที่ทำงาน เข้ากับได้หรือเปล่า?”
“ก็ดี” หลินหว่านครุ่นคิดอยู่นิดหน่อย สุดท้ายตัดสินใจพูดความจริง “แค่เด็กฝึกสองคนนั้นดูเหมือนจะไม่เป็นมิตรกับฉัน”
“ฮึ่ม ยังไม่ใช่ว่ากลัวเธอจะมาแย่งโควต้าบรรจุเป็นพนักงานประจำของพวกมันหรือไง?” ซุนปั๋วเหวินสีหน้าหม่นลงทันที “ไอ้เด็กพวกนี้ ความคิดแค่นี้เอง”
หลินหว่านยิ้มบางๆ “จริงๆ แล้ว ถ้าเพิ่มขั้นตอนหนึ่งเข้าไป ก็จะลดปัญหาได้เยอะ”
“โอ้ ว่าไง”
“เราสองคนต่างก็รับผิดชอบจัดเก็บสมุนไพร แล้วก็เอามารวมกันส่งที่เคาน์เตอร์
ถ้าใครทำผิด ก็ยากที่จะรู้ว่าเป็นความผิดของใคร
ไม่ดีกว่าหรือที่จะแบ่งความรับผิดชอบให้ชัดเจน ใครจัดเก็บใครก็ส่งของตัวเอง ตรวจสอบผ่านแล้วค่อยเซ็นยืนยัน
แบบนี้ก็จะลดโอกาสผิดพลาดตั้งแต่ต้นทางได้”
“ความคิดเธอดีมาก พรุ่งนี้เช้าฉันจะประกาศในที่ประชุม”
สองคนกำลังคุยกันอยู่ หลู่ซือเหนียนก็ผลักประตูเข้ามา
“เสี่ยวลู่มานี่เอง เข้ามานั่งก่อนสิ”