ถ้าเป็นเวลาปกติ มีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้ หลี่ซิ่วซิ่วต้องหันหลังกลับไปทันที ตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไปแน่นอน
แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม ถ้าเธอยังหาคนช่วยทำงานไม่เจอ คงต้องเหนื่อยตายอยู่ที่นี่แน่
เธอยังไม่อยากตาย เธอยังอยากกลับเข้าเมืองไปใช้ชีวิตดีๆ
คิดถึงตรงนี้ หลี่ซิ่วซิ่วตาคลอเบ้าทันที "พี่ต้าจวิน ทำไมคุณถึงจำฉันไม่ได้ล่ะ ตอนเด็กๆ ฉันชอบไปเที่ยวบ้านคุณกับหลินหว่านบ่อยๆ นะ"
อู๋จวินหยุดมือ ขมวดคิ้วหนักขึ้น "อ้อ เธอคือคนที่น่ารังเกียจที่ชอบแกล้งหว่านหว่านเสมอสินะ ยิ่งโตยิ่งขี้เหร่ จนจำไม่ได้เลย"
"ปะ..."
คนรอบข้างได้ยินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"เธอ..."
เดิมทีหลี่ซิ่วซิ่วแค่อยากทำเป็นอ่อนแอ แต่ตอนนี้น้ำตาไหลจริงๆ แล้ว
เพราะโกรธ
ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมรับได้ที่โดนว่าขี้เหร่ โดยเฉพาะถูกผู้ชายที่เธอชอบพูดต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้
"เธอไม่ต้องทำงานเหรอ? มายืนเกะกะอยู่ที่นี่ทำไม? ไม่รู้หรือว่ามันขวาง?” อู๋จวินไม่รู้สึกอะไรกับน้ำตาของเธอเลย มีแต่ความรำคาญเต็มใจ "จริงๆ นะ คนขี้เหร่ชอบทำเรื่องวุ่นวาย"
หลี่ซิ่วซิ่วแม้หน้าหนาแค่ไหนก็ทนอยู่ต่อไม่ไหว เอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้วิ่งหนีไป
ตอนนี้ หลู่หงเหมยกำลังลากโจวจื้อกังไปหาผู้ใหญ่บ้าน
"พ่อ หนูจะแต่งงานกับอาสาสมัครโจว"
"ไม่ได้" ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดจะพิจารณาเรื่องนี้เลย
เขาใช้ชีวิตมาครึ่งชีวิตแล้ว ยังจะให้เด็กหนุ่มหน้าหยกมาหลอกได้อีกหรือ?
"พ่อ หนูเสียชื่อเสียงแล้ว ไม่มีครอบครัวดีๆ อยากรับหนูไว้ มีเพียงอาสาสมัครโจวที่ไม่รังเกียจหนู ยินดีจะใช้ชีวิตอยู่กับหนูอย่างจริงใจ หนูจะต้องแต่งกับเขา"