ทุกคำที่หมาเยว่เอ๋อพูด ทำให้ใจของหลินหว่านเย็นเยียบลงไปทีละน้อย
สุดท้าย ก็เย็นชืดไปทั้งใจ
เธอไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว กดวางสายทันที
"หัวหน้าหน่วยใหญ่คะ รบกวนด้วยนะคะ ถ้าต่อไปเธอโทรมาอีก ก็บอกไปเลยว่าฉันไม่อยู่"
"ได้"
เสียงโทรศัพท์ดังลอดออกมา หัวหน้าหน่วยใหญ่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แม้ไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ก็ได้ยินอยู่ลาง ๆ
พูดตามตรง เขาอยู่มาครึ่งชีวิต ไม่เคยเห็นแม่แบบนี้มาก่อน
เมื่อมองหลินหว่านอีกครั้ง ในแววตาก็มีความเอ็นดูมากขึ้น
หลู่ซือเหนียนฉวยโอกาสนี้ พูดเรื่องจะพาหลินหว่านไปรักษาตาที่ในเมือง
หัวหน้าหน่วยใหญ่มีท่าทีลำบากใจ "ถ้าเป็นยามปกติ พูดคำเดียวฉันก็อนุมัติให้ แต่ตอนนี้เร่งเก็บเกี่ยว ทุกคนในหมู่บ้านยุ่งกันหมด ชาวบ้านต้องมีเรื่องติงกันแน่"
"ท่านอา วางใจเถอะครับ งานของหว่านหว่าน ผมจะทำเอง ไม่มีทางถ่วงคนอื่นแน่" หลู่ซือเหนียนรับปากทันที
"เหลวไหล นายคนเดียวจะทำงานของสองคนได้ยังไง อยากเหนื่อยตายรึไง"
"หัวหน้าหน่วยใหญ่ครับ ยังมีผมด้วย" ต้าจ้วงเบียดตัวเข้ามาจากช่องประตู
"ผมด้วย ช่วยได้เหมือนกัน" ทิ่วหนิวเดินตามเข้ามาติด ๆ
"ผมก็ช่วยได้" อู๋จวินเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
หลู่ซือเหนียนส่งสายตาขอบคุณให้พวกเขา "ท่านอา เราผู้ชายสี่คน จะใช้เวลาสักหน่อยมาทำงานส่วนของหว่านหว่านก็เสร็จแล้ว ไม่มีทางให้ใครมาพูดจาเสี้ยมสอนได้หรอกครับ"
"ตกลง ข้าอนุมัติให้ลาครั้งนี้ จำคำพวกแกให้ดีแล้วกัน"
"ขอบคุณท่านอาครับ"
เมื่อลาได้แล้ว หลู่ซือเหนียนก็โทรหาซุนปั๋วเหวินทันที เพื่อตกลงเรื่องที่หลินหว่านจะไปพักด้วย