หม่าเยว่เอ๋อทำเรื่องไม่สำเร็จ ก็เดินทางกลับปักกิ่งด้วยใจระแวง
ผิดปกติ ที่หลี่เจี้ยนกั๋วไม่ได้ตบเธอทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน
"ลู่จง ฉันพยายามสุดความสามารถแล้ว บ้านและงานล้วนเป็นของตระกูลลู่ ถ้าฉันขืนเอา เขาก็จะไล่หลินหว่านออกไป
ฉันกลัวเธอกลับมาอยู่ฟรี ๆ กินฟรี ๆ ก็เลยจำใจเซ็นหนังสือตัดขาด"
"พอได้ เรื่องนี้ไม่ต้องพูดอีก พรุ่งนี้เธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ที่ร้านสหกรณ์"
หลี่เจี้ยนกั๋วไม่ได้พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้นานมากแล้ว หม่าเยว่เอ๋อดีใจจนแทบไม่เชื่อสายตา
"ลู่จง ฉันรู้ว่าในใจคุณยังมีฉันอยู่ ยังเป็นห่วงฉัน"
หลี่เจี้ยนกั๋วกลั้นความขยะแขยงเอาไว้ ไม่ได้ผลักหม่าเยว่เอ๋อที่สวมกอดเข้ามา "ซิ่วซิ่วยังสบายดีไหม?"
"ชื่อเสียงของเธอในกองการผลิตเซี่ยงหยางตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก ลู่จง เราคิดหาทางพาเธอกลับมาดีกว่า"
"จะง่ายอย่างนั้นหรือ"
"ขอแค่ให้ซิ่วซิ่วได้กลับเข้าเมือง ฉันยอมทำทุกอย่าง " (ขอแค่ให้ซิ่วซิ่วได้กลับเข้าเมือง ฉันยอมทำทุกอย่าง)
"ขอแค่ให้ซิ่วซิ่วได้กลับเข้าเมือง ฉันยอมทำทุกอย่าง " (ขอแค่ให้ซิ่วซิ่วได้กลับเข้าเมือง ฉันยอมทำทุกอย่าง) หลี่เจี้ยนกั๋วแววตาเป็นประกายวาบหนึ่ง แล้วก็หายไปในทันที
"เยว่เอ๋อ เธอยังจำไอ้อันธพาลคนนั้นที่เคยลวนลามเธอเมื่อปีก่อนได้ไหม?"
"ไอ้หัวเหลืองนั่นน่ะเหรอ ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่านฉันก็จำมันได้"
"มัน... ตอนนี้รุ่งเรืองแล้ว ขึ้นเป็นประธานคณะกรรมการปฏิวัติ วันนี้จงใจมาที่โรงงานหาฉัน บอกว่ายังคิดถึงเธออยู่"
หม่าเยว่เอ๋อตกใจจนตัวสั่น "ฉันแก่ปูนนี้แล้ว มันจะมาคิดถึงฉันได้ยังไง?"