br />"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้รับแต้มบุญ 40 แต้ม ยอดแต้มบุญคงเหลือปัจจุบัน 46 แต้ม"
จู่ ๆ ก็ได้รับแต้มบุญ หัวใจของหลินหว่านเต้นรัว "ตุบ" หนึ่งอย่างอดไม่ได้
ซุนปั๋วเหวินออกไปโทรศัพท์ ระหว่างทางคงเจออันตรายอะไรสักอย่างแน่ ๆ
แต่ระบบตอบกลับแต้มบุญมา แสดงว่าภัยอันตรายคลี่คลายไปแล้ว
หลินหว่านประนมมือ "หวังว่าอาจารย์จะไม่เป็นไร"
ไม่นาน ซุนปั๋วเหวินก็กลับมา
ผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นไปหมด ดูค่อนข้างซอมซ่อ
"ท่านปู่ เป็นอะไรไปหรือเปล่า" คุณยายซุนตกใจจนหน้าซีด
แต่ซุนปั๋วเหวินกลับหัวเราะร่า "ฉันสบายดีมาก ท่าเสวี่ยเก่งจริง ๆ คืนนี้มันช่วยชีวิตฉันเอาไว้"
"อาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
"ไม่เป็นไร...อุ๊ย!" ซุนปั๋วเหวินสะบัดแขนทีหนึ่ง เจ็บจนต้องสูดปากฮืด ๆ
คุณยายซุนรีบเข้าไปดู "อายุขนาดนี้แล้ว ยังกล้าทำตัวเป็นวีรบุรุษอีก ไม่กลัวตายหรือไง"
"อาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกันแน่" หลินหว่านมองไม่เห็น แต่ใจร้อนเป็นไฟ
"ก็แค่เจอโจรป่าเข้าสองคน โชคดีที่มีท่าเสวี่ย มันพุ่งเข้าไปตะครุบพวกมันล้มลง" ซุนปั๋วเหวินยังตื่นเต้นไม่หาย "ฉันไม่เป็นไร แค่ตอนดึงตัวเหน็บไปหน่อย ใช้น้ำยาหมักเส้นถู ๆ ก็หาย"
"เป็นแค่โจรป่าจริง ๆ หรือ" ใจของหลินหว่านจมลง
ซุนปั๋วเหวินชะงักไปทันใด "หรือว่า...พวกเราโดนเปิดโปงแล้ว ไม่น่าใช่นะ"
"หวังว่าฉันจะคิดไปเอง" หลินหว่านรู้สึกกระวนกระวายไม่หาย "นายตำรวจเฉาบอกไว้ว่าจะมาเมื่อไหร่หรือเปล่า"