ส่งหลู่ซือเหนียนไปแล้ว เฉา ตงเลี่ยงกลับมาอีก
"ท่านซุน ผมยังมีธุระที่ยังไม่เสร็จ คืนนี้ขอพักที่บ้านท่านสักคืนได้ไหมครับ?"
"มีอะไรไม่ได้? อยากอยู่ก็อยู่สิ"
มีผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรเมืองนั่งเป็นหลักเป็นฐาน ซุนปั๋วเหวินรู้สึกว่านอนหลับก็อุ่นใจ
ทั้งวันนี้ แม้สีหน้าจะนิ่งเฉย แต่ในใจก็ตื่นตระหนกไม่น้อย
หลินหว่านไม่ได้ร่วมวงเล่าเรื่องเก่าด้วย รีบนอนแต่หัวค่ำ
ไม่คิดว่า กลางดึกหนูน้อยขุมทรัพย์กลับคาบกล่องไม้อีกหนึ่งใบมา ข้างในเต็มไปด้วยจดหมาย
หลินหว่านรู้สึกขมในใจ เจ้าหนูซนนี่ เก็บของกลับมาทีเดียวให้หมดไม่ได้หรือไง?
หมาในบ้านมีนิสัยชอบคาบของเข้าบ้านโน่นนี่ แล้วยังเป็นหลักฐานสำคัญของคดีอีก เรื่องนี้ถ้าพูดออกไป ใครจะเชื่อ?
เฉา ตงเลี่ยงเป็นตำรวจเก่า คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติมานานแล้ว ถึงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่
แต่ของพวกนี้ไม่ส่งคืนก็ไม่ได้ เพราะร้อนมือเกินไป
"ช่างเถอะ ยังไงก็ยังไง"
หลินหว่านอุ้มกล่อง ไปปลุกซุนปั๋วเหวินกับเฉา ตงเลี่ยงให้ตื่น "นี่ ท่าเสวี่ยคาบกล่องออกมาอีกแล้ว พวกท่านดูสิว่ามีอะไร?"
ซุนปั๋วเหวินแทบถลนตา "ท่าเสวี่ยกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไง? ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?"
เฉา ตงเลี่ยงไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบจดหมายออกมาอ่านอย่างละเอียดทีละฉบับ
"จดหมายเหล่านี้คือจดหมายติดต่อของแก๊งค้าของเถื่อน มีความสำคัญมาก" เฉา ตงเลี่ยงเก็บอย่างระมัดระวัง "พอคดีจบ ฉันจะรายงานความดีความชอบให้พวกคุณทั้งสองคนแน่นอน"
"ไม่ต้องรายงานความดีความชอบหรอก พวกเราไม่ได้ทำอะไร" หลินหว่านไม่อยากเด่นเกินไป