ต้องบอกว่าหลู่หงเหมยใจแข็งจริงๆ
ผู้ใหญ่บ้านตีจนเหนื่อยหอบ เธอก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้
จนสุดท้ายจำใจต้องมัดเธอแล้วขังไว้ในห้อง
“เวรกรรม! จะทำยังไงดี? หงเหมยเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก เรื่องที่เธอตัดสินใจแล้ว ชนสิบตัวก็ดึงกลับมาไม่ได้” เมียผู้ใหญ่บ้านทำได้แค่ร้องไห้ฟูมฟาย หาทางออกไม่ได้เลยสักทาง
“จะดื้อก็ต้องดื้อให้ถูกที่ หลู่ซือเหนียนแต่งงานไปแล้ว เธอยังจะเข้ามายุ่งวุ่นวายอีก มันหมายความว่ายังไง? เธอไม่เอาหน้า แต่ข้ายังเอาหน้าอยู่”
ผู้ใหญ่บ้านโกรธจัด เป่าๆ กินเนื้อสองชามหมดเกลี้ยง
อยู่ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เหงื่อเม็ดโตไหลพราก “เนื้อนี่?”
“ตาแก่ เป็นอะไรไป?” เมียผู้ใหญ่บ้านรีบเอาผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อให้ “อยู่ดีๆ ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้?”
ถึงตอนนี้จะไม่รู้ก็โง่แล้ว ผู้ใหญ่บ้านซวนเซพุ่งเข้าไปในห้องของหลู่หงเหมย
“นังลูกสาวเวร นี่แกใส่ยาในเนื้อที่จะให้ซือเหนียนกินใช่ไหม?”
“ฮ่าๆๆๆ… ใส่แล้วจะทำไม? ถ้าไม่ใช่เพราะหลินหว่านนังสารเลวนั่นมาขวาง วันนี้เราสองคนก็ได้ทำเรื่องสำเร็จไปแล้ว ถึงเวลานั้นเขาจะไม่แต่งกับฉันก็ไม่ได้”
“ใส่…ใส่ยา?” เมียผู้ใหญ่บ้านวิ่งตามมาจากด้านหลัง พอได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจจนแทบช็อก “หงเหมยเอ๊ย แกทำแบบนี้ได้ยังไง? มันไร้ยางอายจริงๆ!”
“อย่าร้องไห้สิ กลับห้องไป” ผู้ใหญ่บ้านกัดฟันกรอด พยุงสติไว้ได้แทบสุดกำลัง
วันรุ่งขึ้น ผู้ใหญ่บ้านกับเมียไม่ได้ลงจากเตียงทั้งวัน ยาฤทธิ์แรงเกินไป