"โอ๊ย ไม่มีความยุติธรรมแล้ว ว่านี่มันแม่แบบไหนกัน ลูกตัวเองไม่รัก ไปรักลูกคนอื่น สมองคงมีปัญหาแน่ๆ"
"ไม่เคยเห็นคนที่คิดอะไรไม่ชัดเจนแบบนี้เลย คนคนนี้คิดอะไรกันแน่นะ?"
"หรือว่าจะเป็นโรคเสียสติแบบภรรยาผู้ใหญ่บ้านกันนะ? ไม่งั้นจะพูดแบบนั้นได้ยังไง?"
"นี่คงเห็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องของคนอื่นแล้วตาล่อ อยากจะฮุบเอาไว้เองน่ะสิ แต่เสียดายนะ ข้ออ้างที่หามาเนี่ย ห่วยแตกจริงๆ"
เดิมทีหมาเยว่เอ๋อคิดจะใช้กระแสสังคมกดดันหลินหว่านและตระกูลลู่ ให้พวกเขารีบยกบ้านให้เร็วที่สุด
ส่วนเรื่องงาน เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลินหว่านจะไม่ยอม
แต่เธอคิดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะชอบมามองเรื่องชาวบ้านเป็นเรื่องสนุก พวกเขาไม่ได้ช่วยอะไรเลย แถมยังพูดจาไร้สาระอีก
เธอรีบร้อนขึ้นมาทันที "พวกเธอรู้จักอะไรนักหนา? ที่บ้านฉันจะดีได้ก็ต่อเมื่อซิ่วซิ่วของฉันดี
ถ้าเธออยู่ไม่ดี บ้านนี้ก็ต้องแตกสลาย
พวกเธอไม่มีน้ำใจแม้แต่น้อย ต้องเห็นบ้านฉันแตกสลายไปถึงจะพอใจงั้นเหรอ?"
"หลี่ซิ่วซิ่วน่ะเป็นผู้หญิงที่ขี้เกียจ ขี้กิน แล้วยังแอบมีชู้ ถ้าเธอจะอยู่ดีได้ก็แปลกแล้ว เธอบังคับให้หลินหว่านช่วยเหลือเธอ มันก็ช่วยได้แค่ชั่วคราว ช่วยไม่ได้ตลอดไปหรอก"
"จะยกบ้าน ที่ทำงาน ทรัพย์สินทั้งหมดให้เธอ แล้วหลินหว่านไม่ต้องใช้ชีวิตของตัวเองแล้วเหรอ? หลี่ซิ่วซิ่วนี่ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของเธอจริงๆ ใช่ไหม?"
หมาเยว่เอ๋อตาแดงก่ำ เธอมีปากแค่ปากเดียว จะสู้คนมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?
"หลินหว่าน เธอก็คอยดูพวกเขาว่าร้ายแม่เธอแบบนี้เนี่ยนะ? เธอยังมีหัวคิดจิตใจอยู่หรือเปล่า?"