“พี่เสือ ดอกไม้ประดับผมอันนี้สวยดี ซื้อให้หน่อยสิ”
หลี่ซิ่วซิ่วโอบแขนพี่เสือออดอ้อน ทำเอาหลินหว่านมองตะลึงไปเลย
“ซื้อสิ ไม่ง่ายแค่ดอกไม้ประดับผมหรือไง” พี่เสือหยิบเงินสองเหมาวางบนเคาน์เตอร์ทันที “ชอบอันไหน เลือกได้ตามใจเลย”
หลินหว่านส่ายหน้า แล้วดึงหลู่ซือเหนียนเดินออกไปทันที
“แมวมีทางแมว หมามีทางหมา ใครแบบไหนก็ใช้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ”
“คนคนนั้นชื่อหลี่หู่ เป็นหัวหน้าใหญ่บนดินของตลาดมืด”
“บนดินงั้นเหรอ แล้วยังมีเจ้านายอยู่เบื้องหลังอีกสิ?”
“แน่นอนสิ ตลาดมืดจะเปิดขึ้นมาได้โดยไม่ถูกตรวจสอบ ถ้าเบื้องหลังไม่มีเส้นสายใหญ่คอยหนุนหลังจะไปได้ยังไง”
“ที่พูดมาก็มีเหตุผล” หลินหว่านพยักหน้า “นี่ก็เป็นเหตุผลที่คุณไม่แจ้งความโจวจื้อกังด้วยสินะ?”
“โจวจื้อกังเป็นแค่คนเล็กคนน้อย รู้เรื่องไม่มากด้วย เอาไปจับก็ขังได้แค่สัปดาห์เดียวก็ต้องปล่อย ตอนนี้ต้องการแค่ระบายอารมณ์ ต่อยเขาให้เข็ดไปเลยดีกว่า”
“ก็จริง”
จริงๆ แล้วหลินหว่านอยากเห็นท่าทางตอนโจวจื้อกังโดนซ้อมเป็นผ้าอ้อม
แต่คิดไปคิดมา ถ้าตัวเองเอาด้วยเข้าไปด้วย ก็ต้องถ่วงความเร็วของหลู่ซือเหนียนแน่ๆ เลยเก็บคำพูดไว้ในใจ
ฝ่ายหลู่ซือเหนียนก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน ว่าควรหาโอกาสจับโจวจื้อกังมาซ้อมต่อหน้าหลินหว่านสักยก
ทั้งเอาใจภรรยาได้ ทั้งทำให้โจวจื้อกังคนโง่เขลาได้เห็นความจริง ถือว่าได้สองเด้งพร้อมกัน
“สหายหลู่ สหายหลิน รอเดี๋ยวก่อน”
สองคนเพิ่งจะเดินออกจากร้านสหกรณ์ ก็ถูกหัวหน้าลีเรียกเอาไว้
“หัวหน้าลี? ยังมีอะไรอีกหรือเปล่า?”
“สหายหลิน กิ๊บติดผมกับดอกไม้ประดับผมพวกนั้น ทำจากเศษผ้าใช่ไหม”