หลินหว่านเล่าเรื่องราวความบาดหมางระหว่างเธอกับโจวจื้อกัง รวมถึงสถานการณ์ที่บ้านให้หลู่ซือเหนียนฟังอย่างละเอียด
ต่อไปนี้ สองคนต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกันและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน การพูดให้กระจ่างไว้ก่อนน่าจะดีที่สุด
หลู่ซือเหนียนนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนเอ่ยขึ้น "เธออยากจะจัดการเขาไหม? ฉันช่วยเอง"
หลินหว่านยิ้ม "ไม่ต้องรีบ ต่อให้สกปรกแค่ไหน ก็ไม่คุ้มที่จะให้มือของเราเปื้อนเพื่อคนแบบนั้น"
"อื้ม" หลู่ซือเหนียนเงยหน้าขึ้นทันใด หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "ฉันกับหลู่หงเหมยไม่มีอะไรกันจริงๆ นะ ฉันไม่เคยมีแฟนตอนอยู่กรมทหารด้วย ฉันพูดจริง ฉันไม่ได้หลอกเธอ"
หลินหว่านหัวเราะเบาๆ "ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อนี่ เธอจะรีบร้อนอะไร?"
"ฉันไม่ได้รีบร้อนสักหน่อย"
หลู่ซือเหนียนหันหน้าหนีอย่างเขินๆ แล้วทุ่มแรงทั้งหมดไปกับการผ่าฟืน
หลินหว่านกินข้าวไปพลาง ตรวจสอบยอดแต้มบุญไปพลาง ปรากฏว่ามีถึงหนึ่งร้อยแปดสิบหกแต้ม
เห็นได้ชัดว่าได้มาจากการแจกจ่ายเนื้อหมูป่า
กองการผลิตเซี่ยงหยางมีทั้งหมดสองร้อยสี่สิบแปดครัวเรือน ไม่ใช่ทุกคนที่กินเนื้อหมูป่าจะตอบแทนแต้มบุญกลับมา ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ
ได้โอกาสสุ่มอีกครั้ง หลินหว่านไม่ลังเล "สุ่ม"
"ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับกรีนการ์ด: ยารักษาบาดแผลจากทรัพยากรทางการแพทย์ จะใช้หรือไม่?"
ยารักษาบาดแผล? ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่นะ
หลินหว่านยังไม่รีบใช้
ส่วนเรื่องที่หลี่ซิ่วซิ่วล้มบาดเจ็บ เธอได้ยิน แต่ไม่ได้คิดจะช่วย
"ชาวบ้านทุกคนฟังนะ ทุกคนมาที่ลานนวดข้าว ประชุมเรื่องแผนเก็บเกี่ยวเร่งด่วน!"