เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังเพิ่งเริ่มสาง หลู่ซือเหนียนก็พาทีมล่าสัตว์ออกเดินทางแล้ว
ท่าเสวี่ยไม่อยู่ข้างกาย หลินหว่านจึงไม่ได้คิดจะออกไปไหน เปิดวิทยุฟังเพลงแก้เบื่อไปเรื่อยเปื่อย
แต่ในใจกลับครุ่นคิดว่า กลับจากการล่าครั้งนี้ แต้มบุญคงเพิ่มขึ้นบ้างละนะ?
พอรวมได้สิบกว่าแต้มก็สามารถสุ่มการ์ดได้อีกครั้ง เธอตื่นเต้นรอคอยจริง ๆ
กำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ ๆ หลู่หงเหมยก็ผลักประตูเข้ามา ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูจ้องมองเธออยู่นาน ไม่พูดอะไรสักคำ
หลินหว่านรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "เธอเป็นใคร? มีอะไรหรือ?"
"เธอแต่งกับใครไม่ได้ why ต้องมาแต่งกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองด้วย?"
"หลู่หงเหมย?" หลินหว่านโค้งมุมปาก "เธอมีสิทธิ์อะไรมาถามฉัน?"
หลู่หงเหมยหายใจแรง ๆ อกกระเพื่อมขึ้นลง อยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมา "เธอเป็นแค่คนตาบอดที่แม้แต่ซักผ้าหุงข้าวก็ทำไม่ได้ จะคู่ควรอยู่ร่วมชีวิตกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองได้ยังไง? เธอไม่คู่ควรกับเขาเลย"
หลินหว่านเลิกคิ้วข้างหนึ่ง "นั่นเป็นแค่ความคิดของเธอ หลู่ซือเหนียนเขาชอบฉันมากจะตาย"
"เธอ... เธอไม่รู้จักอาย!"
"เธอรู้จักอายอย่างงั้นหรือ แค่นเข้ามาหว่านเสน่ห์ในบ้านคนที่มีเมียแล้ว? เรื่องนี้ถ้าแพร่สะพัดออกไป ไม่รู้ว่านายกองการผลิตจะหักขาเธอหรือเปล่านะ"
หลู่หงเหมยหวาดหวั่นขึ้นมาทันที "เธอกล้า... ถ้ากล้าไปบอกพ่อฉัน ฉันจะ..."
"เธอจะทำไม? เธอจะทำอะไรฉันได้?" หลินหว่านโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ชอบพี่ชายของตัวเอง ความคิดต่ำช้าแบบนี้เริ่มมาตอนไหนกัน? หืม?"
"ไม่ใช่... ฉันกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สองไม่มีสายเลือดเดียวกัน เราเป็นกันได้" หลู่หงเหมยเผลอเร่งเสียงให้สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว