หลี่ซิ่วซิ่วเห็นโจวจื้อกังเสียหน้า ก็ชะเง้อมองเขาอย่างเอือมระอาที่สุดจะพูด
แต่ก็ยังฝืนยิ้มเดินเข้าไป "หลินหว่าน โจวจื้อกังยังไงก็เป็นคู่หมั้นของเธอนะ ปล่อยให้คนนอกมาทำให้เขาอับอายแบบนี้ มันไม่ดีมั้ง?"
"หลี่ซิ่วซิ่ว อย่าคิดว่าฉันตามองไม่เห็นแล้วจะไม่รู้เรื่องสกปรกที่พวกเธอทำ
เขาเป็นคู่หมั้นฉัน? แล้วทำไมถึงไปคุยเรื่องแต่งงานกับเธอล่ะ?"
"เธอพูดบ้าๆ อะไร? ฉันกับสหายโจวจื้อกังบริสุทธิ์ใจ เขาไปบ้านเธอก็เพราะอยากเจอเธอ จะเกี่ยวกับฉันได้ยังไง?" หลี่ซิ่วซิ่วรีบปฏิเสธ เธอต้องกลับเมือง เธอจะไปติดกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้
"ฉันพูดบ้าๆ งั้นเหรอ?" หลินหว่านหัวเราะเยาะ "พวกเธอไม่ใช่ซื้อของใช้สำหรับแต่งงานกันแล้วเหรอ? ทำไมไม่แต่งกันล่ะ?
อ่อ — เพราะไม่ได้หลอกงานของฉันไป เลยอยู่เมืองหลวงไม่ได้ใช่ไหม?"
"เธอ..." พอพูดถึงเรื่องงาน หลี่ซิ่วซิ่วก็เดือดทันที สติขาด "หลินหว่าน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสละโควตางาน ฉันจะต้องมาบุกเบิกชนบทเหรอ? ฉันคงแต่งงานกับโจวจื้อกัง ใช้ชีวิตดีๆ ในเมืองหลวงไปแล้ว ฉันต้องโทษเธอคนเดียว!"
"อ่อ — งั้นก็แสดงว่าเธอไม่ได้สมัครใจมาสนับสนุนการสร้างชนบทนี่นา" หลินหว่านทำเสียงเอ็ด "ดูท่าทางแค้นเคืองขนาดนี้ แสดงว่าไม่พอใจนโยบายบ้านเมืองงั้นสิ?"
ความโมโหของหลี่ซิ่วซิ่วลดลงทันที กัดฟันอธิบาย "เธอ เธออย่าพูดมั่ว ฉันไม่ได้ไม่พอใจ ฉันสมัครใจมาสนับสนุนการสร้างชนบท"