“ฉันว่า ควรส่งตัวหลู่หงเหมยออกไป ให้เขาจัดการตามสะดวก”
“เข้ามาในบ้านก็ทำลูกชายเขาตาย ร่างเธอต้องมีสิ่งอัปมงคลแน่ๆ ตอนนั้นพ่อแม่แท้ๆ ของเธออาจจะถูกเธอเล่นงานจนตายก็ได้”
ตั้งแต่หลู่หงเหมยกลับมา เรื่องเดือดร้อนก็เกิดไม่ขาด ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างพากันไม่พอใจ
ตอนนี้ได้ยินว่าครอบครัวสามีเธอจะแจ้งตำรวจ ทุกคนต่างโกรธแค้น อยากจะช่วยกันตีหลู่หงเหมยให้สาสม
ผู้ใหญ่บ้านห้ามปรามให้ทุกคนเงียบ แล้วพยายามพูดกับอีกฝ่ายอย่างใจเย็น
“เรื่องอะไรก็ต้องพูดกันด้วยเหตุผล พวกคุณบอกว่าหงเหมยทำลูกชายคุณตาย ก็ต้องมีหลักฐาน ถ้าไม่มีก็กลับไปเถอะ อากาศหนาวขนาดนี้ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
“เราจะไม่ไป ชีวิตคนหนึ่งตายไปแล้ว พวกคุณต้องชดใช้”
เสียงทางนี้ดังมากเกินไป หลินหว่านถูกป้าลี่ข้างบ้านลากออกมาดูด้วย
หลู่ซือเหนียนเดินตามหลังคอยปกป้อง กลัวเธอจะถูกเบียด
หลินหว่านหันกลับมามองเขา “นายว่า หลู่หงเหมยกล้าฆ่าคนไหม?”
หลู่ซือเหนียนนิ่งไปครู่หนึ่ง “ก็บอกยากจริงๆ อย่างเธอที่เป็นบ้าเป็นหลังนี่ จะมีอะไรทำไม่ได้ล่ะ?”
“นายดูจะเข้าใจเธอดีนี่นา”
“ไม่เข้าใจ ผมไม่เข้าใจเธอเลยแม้แต่น้อย ผมเดาเอาเฉยๆ อย่าคิดมากนะ” หลู่ซือเหนียนรีบอธิบายจนหน้าซี้ดแดง
หลินหว่านหัวเราะออกมาเบาๆ ผู้ชายคนนี้นี่ท่าทางซื่อๆ แล้วก็น่ารักดี
แทบทั้งหมู่บ้านออกมาดูกันหมด ผู้ใหญ่บ้านทนหน้าไม่ไหว ควักเงินห้าสิบหยวนออกมาแล้วก็รวบๆ ให้อีกฝ่ายไป