เมื่อเห็นสีหน้าฉงนของซ่งเอ้อโกว หลินหว่านก็เดาได้ไม่ยาก
“พวกนายอย่าบอกนะว่าขอเงินกับโจวจื้อกังไม่ได้ เลยคิดจะมาหลอกเอาเงินฉันเป็นตัวแทน”
“ฉันอุตส่าห์ลงแรงมาหลายวันแล้ว จะให้ไม่ได้เงินสักแดงก็ไม่ได้ เดี๋ยวเรื่องนี้ต้องมีคำตอบให้ได้” ซ่งเอ้อโกวพูดอย่างหัวเสีย
“โจวจื้อกังไม่มีเงิน แต่หลี่ซิ่วซิ่วมีไง พ่อเธอส่งเงินให้เดือนละหลายสิบหยวนเชียวนะ เรื่องนี้พวกนายไม่รู้จริง ๆ หรือไง”
ซ่งเอ้อโกวกัดฟัน ที่จริงเขาก็ไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ
หลินหว่านกระตุกมุมปาก “อยากได้เงินเป็นเรื่องดี แต่น่าเสียดายที่พวกนายคิดผิดทาง ต่อให้วันนี้ฉันยอมจ่ายเงินไม่กี่หยวนให้ พวกนายจะใช้ได้กี่วัน? แล้วจะมาขอฉันทุกวันได้อีกไหม?”
“เธอหมายความว่าไง?”
“หลี่ซิ่วซิ่วน่ะเป็นข้าวสารประจำบ้าน ต่อให้เธอกับนางแต่งงานกัน อย่างน้อยก็ได้เมียสวย ๆ กลับมา แล้วพ่อตาใหญ่ยังจ่ายเงินเดือนให้นายทุกเดือน รายได้มากกว่าคนงานในโรงงานอีกต่างหาก”
ซ่งเอ้อโกวอยากจะเถียง แต่ก็อดใจสั่นกับคำพูดนั้นไม่ได้จริง ๆ
หลินหว่านเป็นเมียของหลู่ซือเหนียน ทั้งกองการผลิต ไม่ว่าจะเด็กเหลือขอคนไหน ใครบ้างที่ไม่เคยโดนเขาต่อย? ต่างก็โดนจนฝังใจกันหมดแล้ว
อีกอย่าง เขายังมีลุงที่ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านอีกแรง
ถ้าไปยั่วโทสะเขาจริง ๆ ทั้งบ้านอาจถูกไล่ออกจากกองการผลิตเซี่ยงหยางได้
การไปยุ่มย่ามกับหลินหว่าน ความเสี่ยงสูงกว่าหลี่ซิ่วซิ่วหลายเท่า
ถ้าไม่ได้โง่จริง ๆ บัญชีนี้ใครก็คำนวณได้
“ไป!”
ซ่งเอ้อโกวหันหลังเดินออกไปทันที
“พี่โกว!”
ปีโหวและเอ้อไล่รีบวิ่งตามไป