เสียงอึกทึกครึกครื้นในการแบ่งข้าวเสร็จลง ผู้ใหญ่บ้านก็พาแม่บ้านที่ทำอาหารเก่ง ๆ เริ่มทำเมนูหมูฆ่าต้อนรับ
หลินหว่านก็ไปช่วยด้วย
ฝีมือทำอาหารของเธอไม่เลว แต่เธอไม่อยากเด่นในเรื่องแบบนี้ ก็เลยแค่ช่วยเด็ดผัก เป็นลูกมือเฉย ๆ
หลู่หงเหมยก็อยู่ในกลุ่มนั้น สายตาแอบชำเลืองมองคนรอบข้างเป็นระยะ ท่าทางแอบ ๆ ซ่อน ๆ อย่างกับกลัวคนอื่นไม่รู้ว่า "ฉันคิดจะทำเรื่องไม่ดี" ยังไงยังงั้น
จะไม่ให้หลินหว่านสังเกตเห็นเธอก็ยาก
พอหมูฆ่าต้อนรับทำเสร็จ ลานนวดข้าวก็เต็มไปด้วยผู้คน แล้วทุกคนก็ถือชามตะเกียบที่เอามาจากบ้าน
หลู่หงเหมยแย่งกันตักกับข้าวให้ทุกคน
หลินหว่านก็รับหน้าที่แจกอาหารแห้งแทน
ตอนที่หลู่ซือเหนียนมาถึง หลู่หงเหมยก็ตักเนื้อใส่ชามเขาเพิ่มอีกชิ้น ทุกคนเห็นกันหมด
"พี่ลูกพี่ลูกน้องคนที่สอง สัตว์ป่าพวกนี้พี่ล่ามาเอง กินเยอะ ๆ นะ"
หลู่ซือเหนียนไม่แม้แต่จะมองเธอ เขาตักเนื้อที่เพิ่มออกจากชามกลับไป แล้วตักให้หลินหว่านอีกชามหนึ่ง นั่งลงไปรออยู่ข้าง ๆ
หลินหว่านแจกอาหารแห้งเสร็จเป็นคนสุดท้าย เดินมาหาเขา "ไม่กินล่ะ?"
"รอเธอกินด้วยกัน"
หลู่ซือเหนียนยื่นชามที่มีเนื้อเยอะกว่าให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ
ทัพพีในมือหลู่หงเหมยหล่นลงไปในหม้อ "ปัง" เสียงดัง
แต่ ณ ตอนนั้น ทุกคนต่างสนใจแต่ชามข้าวของตัวเอง ไม่มีใครสังเกตเห็นเสียงเล็กน้อยนี้
มีเพียงหลินหว่านที่มองไปทางนั้น สบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตของเธอพอดี
หลินหว่านหรี่ตาลงเล็กน้อย หันไปมองหลู่ซือเหนียน "เธอเชื่อฉันไหม?"
"เชื่อ"
หลู่ซือเหนียนพยักหน้าโดยไม่ลังเล