กู้ซิงฉือไปโรงพยาบาลเปลี่ยนยาเป็นเวลาสามวันติดต่อกัน ก็ไม่เห็นหลินหว่านสักวัน
พอสอบถามถึงได้รู้ว่า เธอลงชนบทไปตรวจรักษาโรคฟรี
อดขมวดคิ้วไม่ได้ "เด็กฝึกงานคนหนึ่ง กระตือรือร้นขนาดนี้ไปทำไม? จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำก่อนใครหรือไง?"
เดิมทีตั้งใจจะหาหลินหว่านคุยให้รู้เรื่อง เพื่อขอหนังสือรับรองคืน
แต่คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่าโอกาสจะน้อยเหลือเกิน
เขาหลายครั้งที่ติดต่อกับหลินหว่านล้วนไม่ได้อะไรดีกลับมา ครั้งนี้ก็คงต้องเจอหน้าสิ่วหน้าขวานอีกเช่นกัน
กู้ซิงฉือเป็นคนรู้จักทบทวนตนเอง เขารู้ดีว่าถ้าคุยกันตรงๆ หลินหว่านไม่มีทางยอมคืนให้แน่นอน
ถึงจะยอมคืน เขาก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่ไม่น้อย
แม้แต่กู้หมิงหยวนยังเสียท่าให้เธอถึงขนาดนั้น เขาไม่คิดว่าตัวเองจะได้เปรียบอะไร
แต่แล้วเขาก็นึกถึงเฒ่าหัวขโมยผู้หนึ่ง ซึ่งผู้คนเรียกว่าอาจารย์เฟอ
เชี่ยวชาญการล้วงของมีค่าจากผู้มีอันจะกิน ประกอบอาชีพมาหลายสิบปี ไม่เคยพลาดแม้ครั้งเดียว
หากเชิญคนเช่นนี้ลงมือ การเอาหนังสือรับรองฉบับนั้นกลับคืนมานับเป็นเรื่องกล้วยๆ
อาจารย์เฟอมาถึงเมืองซินหลินในบ่ายวันรุ่งขึ้น กู้ซิงฉือเอารูปหลินหว่านให้เขาดู
"ผมไม่แน่ใจว่าเธอพกของติดตัวไปด้วย หรือเก็บไว้ที่บ้าน"
"ฉันจะไปดูให้ทั่วทั้งสองที่ ขอแค่ของยังอยู่ รับรองได้คืนให้แน่นอน"
"สามีเธอเคยเป็นทหาร ต้องระวังตัวสูงมาก อย่าได้เผชิญหน้ากันดีกว่า" กู้ซิงฉือแม้จะเชื่อฝีมืออาจารย์เฟอ แต่ก็ไม่กล้าประมาทหลู่ซือเหนียน