หลินหว่านไม่อยากสนใจคนทั้งคู่แม้แต่น้อย เธอหันไปช่วยหัวหน้าหวังทำงานต่อ
หลู่ซือเหนียนหิ้วอาหารกลางวันที่เพิ่งเตรียมเสร็จเดินเข้ามา "หว่านหว่าน มากินข้าวได้แล้ว"
"เดี๋ยวไปค่ะ"
หัวหน้าหวังยิ้มมองเขาพลางพูด "คุณหลิน พยาบาล ไปกินข้าวก่อนเถอะ นี่ก็ไม่ได้หยุดพักเลย"
"ได้ค่ะ"
หลินหว่านวางงานในมือลง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาหลู่ซือเหนียนอย่างรวดเร็วดั่งนกน้อย "ทำอะไรอร่อยๆ มาให้กินเหรอคะ หิวจริงๆ ด้วย"
"โจวจื้อกังมาวุ่นวายกับเธออีกแล้วเหรอ?"
หลู่ซือเหนียนยื่นปิ่นโตใส่อาหารใส่มือเธอ ใบหน้าคล้ำขึ้นทันที
"แค่คนบ้า ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ความโง่น่ะมันติดต่อได้นะ" หลินหว่านไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
"อืม ภรรยาฉันนี่มีจิตสำนึกดีจริงๆ รักษาระดับนี้ไว้ต่อไปนะ"
"บ้าไปแล้ว!"
คนทั้งคู่นั่งชิดกัน ก้มหน้ากระซิบกระซาบกันไม่ขาด สร้างสายตาอิจฉาให้คนรอบข้างไม่น้อย
ขนาดหัวหน้าหวังยังต้องเหลียวมองหลายครั้ง
ตอนแรกเขาคิดว่าหลินหว่านเป็นคนใหม่ที่เข้ามา เพื่ออยากจะโชว์ฝีมือถึงได้เป็นคนแรกที่สมัครลงชนบทไปตรวจรักษาโรคฟรี
แต่การทำงานช่วงบ่ายของเธอนับว่ายอดเยี่ยมสมควรได้รับคำชม ฝีมือจัดการบาดแผลคล่องแคล่ว หยิบยาตามใบสั่งได้รวดเร็ว แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนใหม่
ที่สำคัญคือ ไม่ว่าคนไข้จะมีท่าทีแบบไหน เธอก็ยิ้มแย้มตลอดเวลา มีจิตสำนึกในการให้บริการสูงมาก
หัวหน้าหวังคิดวิธีเขียนรายงานการทำงานออกแล้ว ต้องยกหลินหว่านขึ้นเป็นตัวอย่างให้คนอื่นดู
บุคลากรทางการแพทย์ระดับล่างก็ควรเป็นแบบเธอ ไม่กลัวเหนื่อย ไม่กลัวลำบาก นำการรับใช้ประชาชนลงสู่การปฏิบัติจริง