กู้ซิงฉือค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว "พ่อ ผมยังมีธุระที่หน่วยงาน ขอตัวก่อนนะ"
กู้หมิงหยวนกำลังหงุดหงิดอยู่พอดี เลยโบกมือให้ไสหัวไป
พอตั้งสติได้ คิดขึ้นได้ว่าต้องใช้เจ้าหมอนี่ในการจัดการกับหลินหว่านอีก ตอนนั้นคนก็วิ่งหนีหายไปแล้ว
กู้หมิงหยวนโกรธจนกระทืบเท้า "ไอ้ลูกหมู ฉันทำไปเพื่อใครกัน"
โกรธก็โกรธ ยังไงก็ต้องไปหาลูกชาย
เขาสอบถามไปเรื่อย ๆ จนมาถึงคณะกรรมการปฏิวัติ แต่กลับได้รับคำตอบว่ากู้ซิงฉือออกไปข้างนอก ไม่ได้อยู่ในห้องทำงาน
จนปัญญา เขาจำใจต้องไปพักที่โรงแรมรับรองก่อน
ไม่ใช่ว่าไม่คิดจะไปรอที่บ้านของกู้ซิงฉือ แต่เขาไม่อยากกินประตูปิด แล้วยืนรออยู่หน้าประตูเหมือนคนโง่
ช่างเถอะ ก็เขาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่เชื่อว่าไอ้หนูนั่นจะกล้าไม่มา
หลินหว่านกลับไปพักที่กองการผลิตเซี่ยงหยางหนึ่งคืน พอวันรุ่งขึ้นก็ตื่นแต่เช้าไปทำงานที่โรงพยาบาลประจำเมือง ยุ่งทั้งวัน
พอเลิกงานเดินออกจากโรงพยาบาล ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ถึงแม้จะมีท่าเสวี่ยอยู่ด้วย ต่อให้เดินตอนกลางคืนก็รับรองได้ว่าปลอดภัย
แต่หล่อนเหนื่อยจริง ๆ จนไม่อยากขยับตัว เลยจำต้องกลับมาที่บ้านในเมือง
คุณตาคุณยายตระกูลกู้ได้ยินเสียง ก็รีบออกมาต้อนรับทันที
"หว่านหว่านกลับมาแล้วเหรอ หิวไหม? ยายจะไปต้มบะหมี่ให้หน่อยไหม?"
"ทำไมเลิกงานดึกขนาดนี้? กลางคืนเดินทางไม่ปลอดภัยนะ" คุณตากู้ก็ตามมาถาม
หลินหว่านปวดหัวไปหมด "หนูทานข้าวมาแล้ว ขอบคุณนะคะ"
หล่อนรับมือกับความอบอุ่นแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ รีบไปล้างหน้าล้างตา แล้วกลับเข้าห้องนอน
"เฮ้อ เด็กคนนี้ เมื่อไหร่จะยอมรับพวกเราเสียทีเนี่ย" คุณยายกู้ถอนหายใจ