หลินหว่านไม่รู้เลยว่าสองเฒ่าตระกูลกู้เป็นห่วงเธอขนาดนี้ ตอนนี้เธอกำลังสนุกกับการเก็บแต้มบุญอยู่เลย
จริงๆ แล้ว งานพยาบาลมันก็ซ้ำซาก เนื้อหางานแต่ละวันก็เหมือนๆ กัน
ต่างกันแค่คนไข้และอาการป่วยเท่านั้นเอง
แต่หลินหว่านก็ยังทำงานอย่างมีชีวิตชีวา เพราะเธอมีของดี
คนไข้พวกนั้นน่ะเหรอ พวกเขาคือแต้มบุญที่เดินได้
ตกเย็นเลิกงานกลับบ้าน คุณยายกู้ก็ทำกับข้าวรอเธอตามปกติ
หลินหว่านรู้สึกเกรงใจจริงๆ "เวลาฉันเลิกงานไม่ตรงกัน พวกคุณไม่ต้องรอฉันกินข้าวก็ได้"
"กินเร็วเข้า ดึกขนาดนี้แล้ว ต้องหิวมากแน่ๆ" คุณยายกู้ตักกับข้าวใส่ชามให้เธอไม่หยุด
หลินหว่านรู้ดีว่าเธอพูดไปก็เท่านั้น เพราะอีกฝ่ายไม่ฟังอยู่ดี
กินข้าวเสร็จ คุณตากู้เรียกเธอไว้ "หว่านหว่าน เธออยากไปพัฒนาที่เมืองหลวงไหม?"
"ไม่อยาก"
หลินหว่านปฏิเสธทันที เธอไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณตระกูลกู้
"แต่เธออยู่ที่นี่ไม่มีทางพัฒนาได้จริงๆ นะ" คุณตากู้เอ่ยพร่ำเพ้อด้วยความหวังดี
"เดือนกันยายนหลู่ซือเหนียนจะไปเรียนมหาวิทยาลัยกรรมกร-ทหาร-ชาวนาที่ปักกิ่ง ฉันจะไปอยู่ปักกิ่งกับเขา"
"ไปปักกิ่งเหรอ?"
คุณตาคุณยายตระกูลกู้ต่างพากันแปลกใจ นี่ไม่ตรงกับที่พวกเขาคิดไว้ก่อนหน้านี้เลย
"ไปปักกิ่งก็ดี ฉันมีเพื่อนเก่าที่พอพูดจาเข้าหูได้อยู่แถวนั้น ถ้าเธอเจอปัญหาอะไรก็ไปหาเขาได้ หน้าตาแก่ๆ ของปู่ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง"
"ไม่ต้อง เราแค่ไปเรียนหนังสือ ไม่ได้ไปก่อเรื่อง จะมีปัญหาอะไรได้ ต่อให้มี เราก็จัดการเองได้"
คุณตากู้อ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ลุกขึ้นเดินกลับห้องไปเงียบๆ