หัวหน้าหวังรีบตรวจร่างกายให้หลี่เฮ่าอย่างรวดเร็ว แล้วก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ยังดีนะ เป็นแค่แผลถลอกทั้งนั้น"
งานที่เหลือตกเป็นของหลินหว่าน ทำแผล ฆ่าเชื้อ เย็บแผล พันแผล... ฝีมือคล่องแคล่วรวดเร็ว ช่วยลดความเจ็บปวดของผู้ป่วยได้มากที่สุด
หัวหน้าหวังเห็นแล้วก็ประหลาดใจ "ฝีมือเธอนี่ เก่งกว่าหมอที่ทำมาเป็นสิบปียังไงยังงั้นเลย"
"หัวหน้าหวัง อย่าชมเกินจริงเลย นี่เป็นพื้นฐานของการเรียนแพทย์ ใคร ๆ ก็ทำได้"
"ฉันไม่ได้ชมเกินจริงจริง ๆ นะ ในโรงพยาบาลเรา ถ้าพูดถึงฝีมือจัดการแผลภายนอก เธอว่าตัวเองเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างว่าเป็นที่หนึ่งหรอก"
นี่เป็นการดึงตัวเองลงไปด้วยเลยนะ
หลินหว่านยักไหล่ "ก็ได้ ฉันเก่งมาตลอดแหละ"
หัวหน้าหวัง "..."
ถ่อมตัวบ้างไม่ได้เหรอ?
หลี่เฮ่าลืมตาขึ้น พอเห็นหลินหว่าน ความกลัวและความสับสนในดวงตาก็จางหายไปกว่าครึ่งในทันที ปากก็บึ้และร้องไห้ออกมา "พี่สอง ผมกลัว!"
ตามปกติแล้ว หลินหว่านไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเขา แต่เด็กคนนี้ถือว่าเธอเป็นคนเลี้ยงมาด้วยตัวเอง
พอเห็นเขาน่าสงสารขนาดนี้ ก็ทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะเมินเฉย
"เดี๋ยวนะ ฉันจะโทรหาพ่อแก ให้เขามารับแก"
"พ่อไม่เอาผมแล้ว" หลี่เฮ่าร้องไห้ดังขึ้นอีก
หลินหว่านรู้สึกสงสาร เอามือลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วยัดลูกอมเข้าปากเขา "กินสิ อร่อยจะตาย"
หลี่เฮ่าสะอึกสะอื้น แต่เสียงร้องไห้หยุดลง มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
"พี่สอง อย่าไปนะ"
เด็กคนนี้ตกใจกลัวจนเห็นได้ชัด ใครเข้าใกล้ก็กรีดร้องสุดเสียง ตัวสั่นเทา