หลู่ซือเหนียนได้ยินเสียงดังก็เดินออกมา “เกิดอะไรขึ้น?”
“หลี่เจี้ยนกั๋วคนหน้านั้น ลูกชายตัวเองป่วยยังอยากให้ฉันช่วยดูแล ฝันไปเถอะ” หลินหว่านปัดแก้มป่อง ๆ สีหน้าโมโหชัดเจน
หลู่ซือเหนียนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “เดี๋ยวฉันไปจัดการเขาอีกรอบ ให้รู้ว่าไม่มีสิทธิ์มาทำให้เธอรำคาญ”
“นี่แหละสามีฉัน”
หลินหว่านเอามือปิดปากหัวเราะคิก ๆ ลืมไอ้หมอนั่นไปได้ทันที แล้วเดินตามหลู่ซือเหนียนเข้าครัวไปทำอาหารด้วยกัน
วันรุ่งขึ้นตอนทำงาน หลินหว่านก็อดไม่ได้ที่จะแอบไปดูหลี่เฮ่าอีกครั้ง
เขานอนอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วย ตัวหดเป็นก้อนเล็ก ๆ
“หลี่เจี้ยนกั๋วคนนี้ทำได้ลงคอจริง ๆ ทิ้งเด็กหกขวบไว้ในโรงพยาบาลแบบนี้ ไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างหรือไง”
พยาบาลเห็นหลินหว่านเดินมา ก็เอ่ยถาม “คุณพยาบาลหลิน มีธุระอะไรหรือคะ?”
“ญาติของผู้ป่วยคนนี้อยู่ไหน?”
“บอกว่าไปทำงาน ฝากค่าอาหารไว้ ให้พวกเราช่วยไปซื้อข้าวที่โรงอาหารตอนเที่ยงให้”
“อือ”
หลินหว่านไม่ได้เข้าไปในห้องผู้ป่วย หลี่เจี้ยนกั๋วเดิมพันว่าเธอจะใจอ่อน
แค่ก้าวเข้าไป วันหน้าอะไร ๆ ของหลี่เฮ่าก็เป็นหน้าที่เธอไปหมด
ช่องโหว่นี้เปิดไม่ได้
เธอกลับมาที่ห้องทำงานยังไม่ทันตั้งตัว พยาบาลก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “คุณพยาบาลหลิน มีหญิงท้องมาเลือดออกมาก เร็วเข้าไปดูหน่อยค่ะ”
หลินหว่านรีบวิ่งไปที่ห้องฉุกเฉิน พอเห็นหญิงท้องบนเตียงหน้าซีดขาว ก็ต้องแปลกใจ นั่นมันหลี่ซิ่วซิ่วนี่นา